Yol, Bittiğini Sandığın Yerde Başlar…

“Spiritüel yol” başlığı ile şu karikatür düştü geçenlerde önüme.
Evet, ilk bakışta spiritüel yolculuk sanki böyleymiş gibi görünüyor. Kazıyorsun kazıyorsun sonuçta başladığın yerdeymişsin gibi. Ama bu karikatürün atladığı bir şey var: Artık bir merdivenin var ve o seni bir sonraki safhaya taşıyacak olan anahtar.
Spiritüellik nicemize yolu açtı, kimi zaman zihnini eğip büktü kimi zaman da genişletti; daha farklı dünyalar olabileceği bilgisine hazırladı. Görünenin çok daha ötesinin olabileceğini hatırlattı.
Çok da renkliydi, duyu ötesi olaylardan geçmiş yaşamlara, gizli uygarlıklara, enerji çalışmalarına, nice tekniklere… birçok konuyla tanıştırdı bizleri. Hem sevdik hem deneyimledik hem de eğlendik… Tabii bir de kimlik yaptık, kimi zaman adımızı deliye çıkardı kimi zaman da veliye… Hepsi aslında elimize kazmayı küreği alıp o “merdiven”i çıkartmak içindi…
En sonunda “Yaşasınnn! Oldummm” dedik, ama bir de baktık ki başladığımız yerdeyiz. Evet, karikatür bu konuda güzel yakalamış…
Ama…
Başladığımız yerdeyiz dedik ve hayal kırıklığı içinde çöktük olduğumuz yere… İçimizde aslında hep kokusunu hissettiğimiz bir “yücelik”, bir “derinlik”, bir “varoluş” vardı. Fakat işte ulaşamamıştık O’na…
Onca kazmış kazmıştık ve başladığımız yerdeydik… Hem de daha ilk günkü sorularımızla…
O noktada elimizdeki kazma küreğe bir de merdiven eklenmişti…
Ne yapacağım ben bunlarla diye hafif yaşlanmış gözlerle bakarken, kalktık ve yürümeye başladık hüzün içinde…
“Seni arıyorum ama bir türlü olmuyor, bulamıyorum, ulaşamıyorum… Denedim, denedim ve başladığım yerdeyim… Lütfen bana yol göster. Bilmiyorum ne yapacağımı… Tüm kitaplar, teknikler, olumlamalar, denemeler… tükendi. Lütfen bana yolu göster…”
Yürekten arayanların duasıdır bu.
Onların derdi takılı kalmak, kimliklerle oyalanmak değildir.
Onlar o rayihanın peşindedirler…
Ve hüzünle başları önde yürürken küt! diye bir duvara çarparlar…
Kafalarını kaldırıp bakınca da çevrede gidebilecek hiçbir yerin, yolun kalmadığını, çünkü o duvarın bir sınır olduğunu görürler…
Evet, geriye de gidebilirler ama zaten görmüşlerdir oraları, aradıkları orada değildir…
Duvar ise yalnızca bir “merdiven” yüksekliğindedir…
İşte Sevgili Yolcu,
O “merdiven” için bunca yıl kazıp durdun… Hiçbir emeğin gitmedi boşa…
O duvarın üzerine çıkıp yola devam etmişler bilirler bunu…
Belki hayıflanıp duruyorsun bunca yıl ne yaptım diye ama vakti gelmiştir bir sonraki aşamanın ne dersin?
Yol bitmedi, bilakis duvarın ötesinde daha yeni başlıyor…
Ne var mı ötesinde dersen?
O da başka bir hikaye…