Sorumlu musun Zorunlu musun? | Kontrolü Bırakmak ve Teslimiyet Üzerine

Her şeyi bilmeye çalışmaktan, her şeyi kontrol edebilme düşüncesinden yorulmadınız mı? Valla bu çok yorucu ve bir o kadar da imkansız.

Her şeyi bildiğini iddia ediyorsun ama aslında bildiğin belki bir nokta kadar. Kendini Her şeyin sahibi, hakimi zannediyorsun; tarihe bakıyorsun niceleri gelmiş geçmiş, şimdi hiçbiri yoklar. Hadi adları düşünceleri kalmış da sen onlar kadar etki edebildin mi tarihe? Anca kısıtlı bir çevreyi kontrol ettiğini zannediyorsun, ama nereye kadar? Sonra kasıp kasılıp kaldığınla kalıyorsun, bir de üstüne doğrudan ya da alttan alta “onları” suçluyorsun.

Bu döngü çok yorucu değil mi? Ne zaman bırakacaksın?

Sorumluluklarım var diyorsan, sorumluluk başka zorunluluk başka. Şikayet ediyor, suçluyorsan halen zorunluluktasın. Sorumluluk bilinci başka bir şey. O ilahi kudretle akıyor.

Tabii bir de ilahiyi duyunca bu kontrolcü zihin hemen der ki “Aman teslimiyet falan diyeceksiniz, kadercilik bu.” Ama bu, ne sorumluluktan ne kaderden ne de hayatın içindeki duruştan haberdar olan bir zihnin bakışı. Kendi kontrolcülüğüne, ben bilirim iddiasına kılıf arıyor.

Halbuki hakikati bilenler, hakiki sorumluluk sahipleri ilahi akışla uyum halinde hareket ederler ve olmaları gereken yerde olur ve yapmaları gerekeni hakkını vererek yaparlar. Bu dünyevi zekanın kavrayabileceğinin ötesinde bir bilinç halidir.

Ona doğru bir bilinç hicreti yapmak gerekir, bu da gönülden bir seçimle başlar.

Belki de artık yönünü bu ilahi bilince dönüp, elinde tuttuğun; sahip olduğunu zannettiğin bilgileri, kimlikleri, benlikleri… bırakıp içindeki o hakiki yüceliğe doğru adım atmanın vaktidir, ne dersin?

Not: Öyle sözde olmaz bu, gönülden özden gelen seçimdir hakiki değişimi, farkı yaratan. Varsan geri dönüşü de yok bu seçimin ona göre.