Hayat Devam Ediyor

Bahar en fazla bunu söyler ve bunu söyletir insana. Her ne yaşanmış olursa olsun sonuçta hayat hala devam ediyor.

Bir önceki bahar, dallarda çiçeklenen elmaların kabukları büzüştü. Ve o elmaları olgunlaştıran dalların üstünde şimdi yeni tomurcuklar güneşin tatlı okşayışı ile baştan çıkıyor. Geçen senenin encikleri bu sene yavrulamaya durdular. Dağların tepelerinde biriken buzlar, suya dönüp çağıldayacak yakında ovalara doğru. Senin ise birkaç hafta önce sıkı sıkıya kapattığın düğmeleri çözmeye varıyor ellerin. Yüzün dönüyor topraktan ağaca, ağaçtan buluta doğru.

Çingenelerin bayramı gibi yol kenarları. Fulyalar, frezyalar, sümbüller, sarı, beyaz, mor, kırmızı göz alıyor, gönül çeliyor. Götürecek birini bulamadıysan, kendine alıveriyorsun bir demeti. Birkaç milyona baharı evine taşımak hoşuna gidiyor. Mimozalar, iflah olmaz romantiklikte bir kadın gibi salmış narin sarı saçlarını, boyası dökülmüş peynir tenekelerinin kenarından. Kokuları, erken bitmiş ama unutulmamış aşkların küllerini karıştırıyor.

Bitti artık insanı içe döndüren kış bitti! Hep içine baktığın, hep kendine sorduğun, herşeyi kendinden bildiğin günler bitti. Hiç birşeyin sende başlayıp sende bitemeyeceğini söylüyor şen kahkahalar atarak bahar. Hayat kendinden menkul ve senin güneş ışığı görmemiş kaygılarından azade.

Sokaklar kıvıl kıvıl, cıvıl cıvıl. Kalpler gümbür gümbür atıyor. Sen nice sevda kapısının ipini çekmiş, nice mutluluklar ve hayalkırıklıklarını ardında bırakıp yürümüş olabilirsin. Ama bak, birileri delice aşık olmayı daha yeni keşfediyor. Kimbilir belki sen bile bir kapının önünde gönül derdi çekerken bulacaksın bu aralar kendini.

Sen altından girmiş üstünden çıkmış olabilirsin doktrinlerin. Ama hala birileri aynı soruları sorup, senin de bulduğun eksik, yanlış, ya da hiç akıl edemediğin denli kıvrak yanıtları, arayıp bulmaya devam ediyor. Nice yolculuk başlıyor, tıpkı seninki gibi heyecanlı, seninki gibi yürek çarpıntılı, seninki gibi isyankar. Her zihin varması gereken yere doğru tatlı tatlı işkilleniyor. Her deli nehir köpüklenip, bulmaya koyuluyor kendi yolunu. Sen ise giderek anlamsız bulmaya başlıyorsun sorular sormayı. Dile getirilmemiş bütün sorulara dair, söze dökülemeyecek cevaplar saklı duruyor kalbinde. Sen susunca, kalbin fısıltıları daha iyi duyulmaya başlıyor.

Ağlamam artık diyor Candan Erçetin şarkısında. Ama insan ağlıyor. İlenmek için değilse de, uğurlamak için ağlıyor. Uğurlamadan sırt döndüğün her an, aslında geri geri giden adımların başlangıç noktası gibi şu hayatta. Ardından ağlamamak için kendini sıktığın ne varsa, bahar rüzgarlarına karışıp geliyor önüne, göz pınarlarını dölleyen tohumlar gibi. Bağışlanmayı, uğurlanmayı, bundan böyle tatlı tatlı hatırlanmayı bekliyor. Ki, geri gitmesin artık adımlar. Gönüldeki tüm tozlu hesaplar kapatılsın. Çünki bahar elinden tutmuş, seni ancak hafif bir gönülle yelken açılan yeni ufuklara çekiyor.

Isınan tenin, neftilerden, grilerden, uçuk mavilerden soyunup, toz pembelere, fuşyalara, fıstık yeşillerine sarınmak istiyor alaca bulaca. Etek giymek istiyor insanı canı. Ve etek giymiş kadınlar görmek. Dallı güllü etekler, rüzgarda uçuşsun. Çılgın renkli, file desenli çoraplar giysin kızlar. Oğlanlar kazaklarını omuzlarına atsın, gömleklerinin birkaç düğmesini açsın üstten üstten. Efil efil, püfür püfür dolansınlar sokaklarda. Usul usul, sokulsunlar, dolansınlar kızlarla oğlanlar birbirlerine. Aralarına poplinlerden, ince pamuklulardan daha fazla birşey girmesin.

Çocuğun seni çekeleye çekeleye yürüyor yollarda ve ışık ışık gülen gözleriyle bakıp etrafına kanına yürüyen coşkunluğun kaynağını arıyor sanki. Dondurmacı tezgahlarını atlamaz oldu yine hınzır. Alıyorsun almasına da, O’nu gören çocukların hepsi imreniyor. Anneleri ayıplıyorlar seni biliyorsun. ”Sorumsuz kadın noolucak” a çıkıyor adın. Olsun diyorsun, alışsın. Her neyin üstüne yürürsen hayatta, o kadar çabuk öğrenir bünyen onunla başetmeyi. Yoksa bir ömür o kovalar, sen ondan kaçarsın. Dondurmalar mı kovalasın kızını düşlerinde. Alışsın bünyesi, sevdiği şeyleri kaldırmaya alışsın.

Hadi itiraf et, biraz da yaşlandığını hatırlatıyor bu bahar sana! Her ne kadar kıpraşsan, arkandan çeken yılları hissediyorsun. Eskiden diyorsun, böyle olmazdı eskiden… Dağlardan akan su da sendin o zamanlar, etekleri uçuran rüzgar da. Senin dallarındı baharlarda çiçek çiçek göveren. Şimdi oyuncu olmaktan seyirci olmaya doğru çekiliyorsun hayat yolunun kenarına. Herşey hızla önünden akıyor. Bir yanın yürü kız diyor, bir yanın halt yeme otur! Gideceğin yolları biliyormuşsun gibi geliyor. Sanki ömrünce aynı hikayelerin üstünden geçmişsin defalarca. Baktığın çoğu şey sende ‘Ben bu kitabı daha önce okudum’ duygusu uyandırıyor. Ama kış gibi değil bahar. ‘Ne kaldı ki keşfedilmedik hayatta?’ deyip gömülemiyor insan battaniyelerin altına. Kendine ve yaşama keşfedilecek herşey için yeni bir şans veriyorsun. Hem zaten, en iyi öğrendiğin de bu olmadı mı; Hayatın bir sonraki nefeste sana ne sunacağını asla bilemez insan. Nereden bilebilirsin bir sonraki tepenin ardından hangi manzarayı göreceğini? Yürüyorsun…

Chris Rea’nın şarkısı dolanıyor dudaklarına ‘Looking for the Summer’.

”Daha derinden bak Nisan’a
Nasıl da hissediliyor birşeylerin değiştiği
Nasıl da dönmüş yüzünü yaza
Zaman geldi ve gidecek olanlar gidecek
Onları avlamaya gelmiş olan tutkuların peşinden
Onlar da yüzlerini dönmüşler yaza
Ve ben hala bugünü geçirmeye çalışıyorum
Oysa kalbimi yakıyor uçup gitmek arzusu
Hala, yazın gelmesini bekliyorum”

Senin yüzün yaza dönük değil oysa. Geçiş mevsimi insanısın oldun olası. Ne yazın kumsalında, ne kışın dört duvarı arasında yatarken rahat edemiyor devingen ruhun. Yine de olacaklar olur, bahar biter, yaz gelir ve sen de devranla dönersin herkes gibi biliyorsun.

Gidip taze fesleğenler, yeşil kıvırcıklar, dalı üstünde duran domatesler, lezzetli beyaz peynirler alacaksın birazdan. Bahar bahçe salatası koyacaksın öğlen sofrasına. Ve belki içine bir dal nane bırakılmış soğuk bir limonata. Tadına varacaksın bahar nimetlerinin tükenip bitmeden. Yaşamda payına düşen ne varsa kucaklayacaksın. Nasıl olsa uzun tembel bir yaz olacak önünde elde kalanları görmek için. Ve canım sonbahar yeni kararlar almak için. Kış uykusuna yatmadan biriktirmen lazım gönlüne rüzgarları, bulutları, güneşi ve yağmurları. Çünki sen de bir ağaçsın nihayetinde, yaşama kendinden mevyalar veren.