Mandalina Kabukları

Yolda karşılaştığımızda

Mandalina kabukları koyardık gözlerimizin üzerine

Artsın acılara dayanıklılığımız diye

Yıllar sonra, ne olmuştur acaba

O bir zamanlar mandalina kabukları konulan

Göz kapaklarına

O sonu mutlaka ayrılıkla bitecek çocukluk

Ama tüm yaşamın tek gerçek aşkına

Neler gösterilmiştir o iki çift göze

Artık neleri görmesi istenmemiştir o iki çift gözün

Değmez yağmurlar yağarken yanaklara

Ve kim

Bir daha, hangi başka gözün üzerine koymuş

Koyabilmek için yanıp tutuşmuştur

Bir başka mandalinanın kabuklarını

Dayanıklılığı artsın diye acılara

Kaç saniyede

Kaç göz açıp kapayışında geçer uzun seneler

Yağmaz yağmurları beklerken çorak yanaklar

Gözlerin altındaki torbalar

Geçmişi göremezken büyükler

Geleceği mi görür çocuklar

“Haris Alexiou”

-1-

nisanın biri-istanbul/2004

Rutin kontroller için istenilen hiv + testinin sonucunu almak için hastaneye gidiyorum. Bir gün öncesinde de arkadaşımla dalga geçiyoruz “ya pozitif çıkarsa” gibilerinden…

Laboratuvardaki görevliye ismimi söylüyorum, hemşireyi görmeniz gerekiyor diyor, bir an kasılıyorum. Herkese ne kadar uzaksa bu virüs, bana da bir o kadar uzak diye düşünüyorum. Virüsü taşıyan hep başkaları olmuştu şimdiye kadar,ölüme giden hep başkaları idi. Televizyonlarda ve AİDS gününde gazetelerde denk geldiğim bir haber konusuydu sadece benim için….bana bu kadar yakın olabileceğini düşünemiyordum.

“Testiniz pozitif” diyor hemşire ve elime bir kağıt uzatıyor, İl Sağlık Müdürlüğüne verilmek üzere. “Ama korkmayın” yalancı pozitiflik olabilir diye de ekliyor. Hemen dışarı çıkıyorum, bir nefes almam lazım. Kendimi kandırmak istiyorum ama bir tarafım evet işte pozitifsin diyor. Ankaradaki, dün gece birlikte dalga geçtiğimiz arkadaşımı arıyorum. “Pozitif çıktı” diyorum.“Emin misin” diyor, konuşamıyorum, sesim titriyor ve kapatıyorum telefonu. Akşama kadar kimseyle görüşmüyorum, koşuşturuyorum. İ.Ü Çapa Hastanesinin önünde tramvayı beklerken ilk annem düşüyor aklıma, ağlamak üzereyim, durağın ucuna gidiyorum. Nasıl yani… -Pozitif- Birden bütün dünya çekiliyor, uzaklaşıyor ve anne diyorum sessizce, artık akıyorum.Tramvayda kendimi canlı bir bomba gibi hissediyorum, elimin değdiği her yer beni ürkütüyor. İkinci soru geliyor peşisıra, işyeri…Evet ölümü düşünemiyorum, ölümü düşünemeyecek kadar korkuyorum.Nisanın biri, artık biri bu şakayı bitirsin diye bağırıyorum içimden.

 
Doğrulama testi yapılması için hastanenin koridorunda bekliyorum, çığlıklar atıyor birileri ama içerisi buz gibi sessiz. Hemşire, kanımı alırken ellerim titriyor “Sakin ol” diyor, konuşamayacak kadar doluyum.Ve pozitif olduğum resmen onaylanıyor.

-ikinci gün 

Bu günün saatleri yok aklımda, akşam Ankara’dan üç arkadaşım -ben ne kadar gelmeyin dediysem de- çıkıp geliyorlar, hiç konuşamıyoruz, sarılıyoruz birbirimize, söyleyeceğim hiçbirşey yok o anda. Ve o gece evde bir sürü boş yatak olmasına rağmen, biz dört çocuk, birbirimize sarılarak yer yatağında yatıyoruz. Çok korkuyoruz çünkü. -Korkuyorum- Sabah evde duramıyorum. Ortaköyden-Rumelihisar a kadar o rüzgarda yürüyoruz, fotoğraf çektiriyoruz. Ben son fotoğraflarım olduğunu düşünüyorum.Çay içtiğimiz yerde küçük bir çocuğa uzun uzun gülüyorum. Bilmiyorum. Ben güldüğümü zannediyorum o an….

Akşam dönmek zorundalar, son vedalaşma diyorum içimden, gidiyorlar. Yeğenime, anneme söylenecekler konusunda bir mektup yazıyorum, kitaplarımı dağıtıyorum sonraki günler. -Gelecek yok- yaşamımı dağıtıyorum, yaşamımı dağıtıyor muyum, yaşamımı çalıyorlar. Tek hissettiğim bu, “ YAŞAMIM ÇALINDI”…

—————————————————————–

-2-

Doktorlardan biri, internette bir grubun varlığından bahsediyor, hemen ölmeyeceğimden, hatta uzun bir süre yaşayabileceğimden. Ben hiçbirşey duymuyorum.O gruba üye oluyorum. Sakin ol diyorlar, alışırsın, kendini koyverme diyorlar. Hıv +  insanlardan oluşan grubun, benimle dalga geçtiğini düşünüyorum.