Sen Gidiyorsun…

Boynumdaki nefesinle uyanır gibi oluyorum. Göz kapaklarımı yarı açarak, sana bakıp gülümsüyorum.

– “Gidiyor musun, vaktin varsa kahvaltı hazırlayayım” diyorum. Sense

– “Gerek yok tatlım, uyu sen, öğlen vakit bulursam yemeği birlikte yeriz” diyorsun.

Gülümsüyor dudaklarım hala. Gözlerimi kapatıyorum ve ufak bir vücut eğimi ile, senin yastığına burnumu dayıyorum. Kokunun verdiği huzurla hala yanımdaymışsın gibi geliyor. Arkandan bakmıyorum. Kokun benimle ya, kalkıp uğurlamıyorum…

Sen gidiyorsun… O ana dair hatırladığım tek ses, kapının kapanış sesi oluyor.

Birisi öldüğünde hani sonları düşünür ya insan. Yoo hayır ölümün genç yaşlı demeden gelip aldığını değil… Ya da haksızlık olup olmadığını veya ölümün ona yakışıp yakışmadığı da değil…

Anlatmak istediğim; o kişi ile en son neler yaptığınız, en son kelimesi… en son ne giymişti mesela? Yapmayı ertelediği bir şeyler var mıydı ve size bundan bahsetmiş miydi… Son yemeği neydi? Ya son düşüncesi ne oldu? Soruları…

Sen gidiyorsun… Ve ben şu an kapıdan asansöre kadar kaç adım attığını bile merak ediyorum. Anımsıyorum da; ilk tanıştığımız zamanlar, koluna girdiğimde yürüyüşümüzü birbirimize uydurmaya çalışırdık. Senin adımların benim bir buçuk adımım gibiydi. Ve ben yarı koşar halde, hala kolumda kolunu hissedebilmek için çabalardım sana uyum sağlamayı. Başarmıştık değil mi?Aynı adımlarla kaldırımlarda yürümeyi…

Sen gidiyorsun… Ben uyanıyorum… Ufak bir “akşama ne pişirsem” sorusuna hemen “sulu köfte” diye ses veriyor içim. En sevdiğin şekilde yapıyorum sulu köfteyi. Az suyla, biraz patates ve köfteleri çok karabiberli… “Öğlen çıkarız belki” dediğin aklıma geliyor. Olsun diyorum içimden, akşama hazır olur en azından, tasası kalmaz.

Sen gidiyorsun ve geri dönmüyorsun…

Keşke diyorum. Keşke bir gün öncesinden yapsaydım şu yemeği… Sen ne çok severdin… Peki sen son ne yedin, yoksa bir çay mıydı boğazından geçen? Belki de suydu. Çok severdin zaten su içmeyi.

Sen gidiyorsun ve ben şuan sonları düşünüyorum… Söylemek istediğim her şeyi söylemişim sana. Sevgimi, özlemimi, kızgınlıklarımı, başarılarındaki övgülerimi…

Son telefon konuşmamız ayın 14 ünde oluyor.

Son gömleğin mavi çizgili,

Son kez öptüğüm yer göğsündü bedeninde… başım göğsündeydi uykuya dalmadan önce.

Son kez seni güldürdüğüm konu neydi sahi? Dur bakayım, topuğumun kırıldığı ve benim elimde ayakkabın teki ile koridorda kalakalışımdaki şaşkınlığım mı? Birde, salondaki koltuğun yerini değiştirirken verdiğim mücadeleye gülmüştün, taklidimi yaparak… Ne güzel gülerdin. Gözlerinle ve yüreğinle gülerdin…

Son kez koklayışın…

Son kez gözlerim yarı açık sana bakışım…

Son kelimen…

Son… son… son…

Bir son nasıl anlatılır? Bir son nedir? Ölüm bir son mudur?

Ya sensizlik? Açıklaması uzun sürer mi? Ve ben yeterince açıklayabilir miyim sensizliği?

Yatağın sağ tarafına hiç yatamayışımı.

O günkü olayları, şaşkınlıklarımı paylaşamayışımı.

Sulu köftenin ve mantının hayatımda asla bir daha pişirilmeyecek listesine girmesi mi sensizlik?

Biliyor musun aşkım, o günden sonra kirli çamaşırları bile kokladığımı biliyorum. Bir banyoda kaç saat geçirilebilir sence? Birileri beni orada bulana dek kıpırdamayışım. Kapıyı çilingirle açtırmak zorunda kalışları ailenin… Annenin suratına baktığımda, senin gidişinden çok bana acıdığını gördüm biliyor musun… İlk defa bana öyle sıcak ve yavrusuymuşum gibi baktı… Bunun için sonları yaşamamız mı gerekiyordu??? Hayır isyan değil içimdeki. Ölüm hakkındaki düşüncelerimi biliyorsun sen. Ama yaşamındaki sonlarla avutuyorum kendimi… Bilmiyorum… Eşyalarını toplamayı ret ediyorum. Kirli sepetindeki çamaşırları yıkamıyordum elimden zorla almasalar. Onlar kirli değildi ki… Onlar sen kokuyordu. Gömleklerini ütülemek bile ne büyük keyifmiş Tanrım…

Sen gidiyorsun… O günden geriye kalanları düşünüyorum… Kalan… Artık kalanlarla yetiniyorum işte. Sancılı saatler, insanların beni tek başıma bırakmama telaşları… Psikologlarda saatler geçirme… Geçire geçire geçirilen saatler…

Sen gidiyorsun… Senden kalanları veriyorlar bana bir poşetin içine konulmuş. Bak bir kalan daha işte… şaka gibi dimi… Değil… Cep telefonun, paçalarından ceplerine dek kesilmiş kan damlarının olduğu krem pantolonun, bozuk paraların, cüzdanın… Son kez elimi poşete atıyorum… Evimizin anahtarları çıkıyor… Biz bir daha asla bir aile olamayışımızın gerçeğini de peşinden sürükleyerek…

Sen gidiyorsun ama düzeliniyor!! Hayata kazandırılıyorsun. Kalanları dolduracak “şey” ler yaratmayı öğreniyorsun. Artık eşyaların yerini değiştirebilecek gücümün olduğunu keşfettim bak. Meğer nazım hep sanaymış. Arabanın muayenesini bile kendim yaptırdım geçtiğimiz günlerde. Misafir geliyor ve artık senin koltuğuna oturduklarında ani bir refleks ile ayağa fırlamıyorum mesela. Arda ile tayfun uğradı geçenlerde iş yerime, Eskileri konuşup gülümsettiler beni. Eskiler… ve yeniler… Seninle ilgili anılarım bile eskimedi sevgilim. Bazen aynı hikayeyi anlatırken buldum yine kendimi. Alıştılar çevremdekiler de sanırım. Birde yeniden gülümsediğimi gördüklerinde, bende seviniyorum. Güçlü kızsın diyorum hep kendime. Uykularım çok düzenli mesela. İlaç kullanmayı ret ettiğim için uzunca bir müddet bununla boğuşsam da, her şey gün geçtikçe yerine oturuyor…

Sen gidiyorsun… Karnımdaki bebeğim de seninle birlikte gidiyor sanki… Doğmamış çocuğumuza üzülüyorum… Güle güle bebeğim diyorum… Babanla birlikte seni varmışçasına seviyoruz…

Sen gidiyorsun… Ben boşluk doldurmaca oyununa bir son vermeyi zamanla yaşama uyumu öğreniyorum. Seni mutlu edebildiğimi düşünüyorum en azından. İçim rahat sevgilim.

Tek bildiğim seni çok özlüyorum…

Seni seviyorum.

Sen gidiyorsun ve ben bir yazı yazıyorum sana dair…