İlahi

Buyruğun tut Rahman’ın, tevhide gel tevhide

Tazelensin imanın, tevhide gel tevhide.

Yaban yerlere bakma, cânın odlara yakma

Her gördüğüne akma, tevhide gel tevhide.

Mâsivâdan gözün yum, ne umarsan Hak’tan um

Gitsin gönülden hümum, tevhide gel tevhide.

Zahirde kalan kişigüç etme âsân işi

Gider gayri teşvişi, tevhide gel tevhide.

Şirki baştan savarsan, Hak bilmeye iversen

Yaradan’ı seversen, tevhide gel tevhide.

Emri yerine getir, erkenden işi bitir

Sıdk ile iman getir, tevhide gel tevhide.

Sen seni ne sanırsın, fâniye dayanırsın

Üş bir gün uyanırsın, tevhide gel tevhide.

Uyanagör gafletten, geç bu fani lezzetten

İç kevser-i vahdetten, tevhide gel tevhide.

Hüdayî’yi gûş eyle, şevke gelip çûş eyle

Bu kevserden nûş eyle, tevhide gel tevhide.

Od:ateş Mâsivâ:Allâh’tan başka her şey

hümum:kederler âsân:kolay teşviş:kargaşa

ivermek:acele etmek sıdk:sadakat üş:elbet

gûş: dinlemek çûş:coşmak nûş:içmek

Aziz Mahmud Hüdayi