Kokumu Aramak
Çok uzun zamandır elime kalem almadım. Ta ki bu öykü bir kitabın sayfalarında karşıma çıkana kadar; ‘bir zamanlar kendi kokusuyla kokan bir gül yetiştirmek istemiş…
Çok uzun zamandır elime kalem almadım. Ta ki bu öykü bir kitabın sayfalarında karşıma çıkana kadar; ‘bir zamanlar kendi kokusuyla kokan bir gül yetiştirmek istemiş…
Ergenlik çağına girer girmez kadın ve erkekler, birbirlerine tamamen farklı bakmaya başlarlar. Tanrı’nın bizlere verdiği en büyük ceza ergenus olmak aslında; utanç, gelişim, anlayamama, kavrayamama…
Prensesler, beyaz atlı prensler, kötü cadılar, cinler, büyüler, şekerden evler ve her zaman yakut kalpler… Bu kadar prenses içinde bir tek o, çocukluğumdan bu yana…
‘Sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı?’ diye sormuştu Nazım Hikmet, şimdi bakıyorsa cennetteki penceresinden bilmemem ki ne yazıyordur beyazlar üzerine siyah…
Günlerdir dönüp duruyorum evin içinde. İçimde bir sıkıntı bir boşluk… Bir şey eksik diyorum bir şey eksik. Üstümde bir alınganlık, bir huysuzluk. Peşime sinek takılsa…
Gazeteleri açmak hatta çoğu zaman haberleri izlemek istemiyorum. Öyle bir ülkede, öyle bir dönemde yaşıyoruz ki; TDK’nun deyim ve atasözlerinde yaptığı değişiklikler bile kadınlara yönelik…
Sevgili Eros nasılsın? Annen nasıl? Seni görmeyeli yıllar oldu hatta sanırım hiç görmedim ben seni… Sevgili Eros, özel olarak konuşmak istediğim bir konu var seninle….
Tanrı, çoğu zaman küçük bir çocuktu bana bakarken ve ben hep yukarı doğru baktım onunla konuşurken… Kendimi hep bir filmin içinde hissettim kendimi bildim bileli….
Dünya üzerinde tarafları değişmeyen, konuları her insanda aynı sadece zamanı ya da isimleri farklı olan, acısı, kargaşası, aşkı bitmeyen tek dava kadın ve erkek savaşı….
İnsan fizyolojisinin anlaşılmaz birçok yanı var ama bence en anlaşılmaz tarafı kendimizi sürekli yeniliye bilmemiz. Her sorundan, acıdan, tecrübeden sonra içimizdeki garip sızı, can yakan…
Yaşarken ne yaşadığını fark etmezmiş insan belki bundandır bu kadar çabuk tüketilen hayatlar. Sadece hayatı değil elimize geçen her şeyi sonuna kadar sömüren bir yığın…
Kim söylemişti bilmiyorum… ‘Üzüntülerimiz mutlu günlerimizin değerini anlamak içindir…’ İnanası gelmiyor insanın. Üzüldüğümüzde hep aynı şeyi şeyleri düşünürüz çünkü ‘bundan daha kötüsü olamaz’mış gibi, ‘bir…