Hayat Amacımız Bu Olabilir mi?

Rıdwan Sururi adını hiç duydunuz mu? %99.99 duymadınız. Kendisi Endonezya’nın Sarang köyünde yaşıyor. Atlarıyla gezici kütüphane kurmuş. Dağ köylerine sürekli kitap taşıyor. Tek bir amacı var, köylüler ve çocuklar daha fazla kitap okusunlar ve okuma yazma oranı artsın. Ve de okula uğradıktan sonra, büyük emekler harcayarak gerekirse ormanın içinden geçerek otizmli bir kızın evine mutlaka uğruyor. Kızın aile çok fakir, özel eğitim aldırmalarına imkan yok. Rıdwan yıllardır sadece ona kitap okuyarak ona eğitim vermiş.

İşte hayatımızın amacı nedir, ben bu dünyaya ne yapmaya geldim gibi sorular soruyoruz ya. Zihinlerimiz hep dünyayı kurtaran kahramanlığa falan oynamaya kalkıyor. Bu sefer de imkansız gibi görününce bu, amaçsız boşlukta kalmış hissediyoruz kendimizi. Hatta belki de çevremizde büyük hizmetlerimiz var, ama kendimizi insanlık tarihindeki isimlerle kıyaslamaya kalkıp veya fazla medyatik kişilere bakıp başarısız addedip, hizmetlerimizi küçümsüyoruz. Ama mesele bu kadar basit. Bulunduğun yerde şu an yapabileceğinin en iyisi ne? Nasıl bir hizmet verebiliyorsun çevrene ve insanlığa?

“Evimdeyim ve çocuklarımı büyütebiliyorum ancak.” Annelik ne büyük hizmettir veya babalık. Ama böyle çocuklar doğdu, saldık eve, kendi kendilerine büyüyorlar işte. Bana da anne baba diyorlar gibi değil. Gerçekten hakkını vererek. Bunun anlamı evde psikolog gibi konuşmak da değil sürekli. Bilinçli olmayı kitaplardan öğrendiklerimizi ezbere tekrarlamak zannediyoruz. Değil! Doğallık, samimiyet, yürekten olmak…