Şems

Yelda Karataş

                                                    

Zamanın içinden

Zaman çıkaran kırmızı ateşin. sabrını bilmeden
Neden açsın ki bir diken

demdir. demlenmiştir. gül avucumda
ölürken ağlamasın. şafaktan geliyorum

saçlarımda gezinen elinin yorgun şevkinde
bir gökkuşağı  ömrüm. ben aşkın gözlerinde büyüyorum

                                                       
gönül aynam parlaktır
sırsız bakışların  saf yüzünde
hangi yara benden derin. sorsam kadere
şems''in ışığında kalbim. kendimi özlüyorum

ismim yok. kimliğim çok. ben ahenk
teninde yatan şeb-i yelda’dan  geliyorum 

 
kırılan sırrında hayatın. gözyaşıyım ol yare’den

bir gülün gülüşüne sürgünüm
yurdum yok. sevdiğimin kalbi

turnaların eğricesine gidiyorum
 

Kalan benim giden ben

Çünkü sabahsızdır tüm geceler

Aşk’ı görmeden

Neden sevsin ki Tanrı bizi

Yüreğimiz bir kulunu Tanrı gibi sevmeden.