İtiraf ediyorum tatildeydim! İtiraf ediyorum iyi geldi! İtiraf ediyorum kendime geldim! İtiraf ediyorum ben alçağın tekiyim! Bu tatile gidemeyenler içindi! Oh! İtiraf ettim kurtuldum. Bu vicdan azabıyla yaşanmazdı zaten! Kime söylesem en sağlamından birkaç satır küfür yiyip kapattım telefonu ama haksızlık bu, bende insanım benim de canım var! Bodrum’da değildim, Antalya’da da değildim. Altınoluk semalarında sakin bir tatile ihtiyacım vardı ve itiraf ettim işte “tatil yaptım”!!! Üstelik bir günde karar verdiğim bir tatil oldu bu! Günler öncesinden hazırlanma gibi bir lüksüm olmadı ki ben bunu da lüksten çok bir çeşit tatil stresi ve sıradan hayatımızın tatile bulaşması olarak görürüm. İnsan tatile çıkarken düşünce yetisini kaybetmeli. Hangi otel, ne kadar, kaç kişi, ne giysem, ne götürsem... Off çok sıkıcı değil mi sizce? Evimde, sessiz, sakin bir tatil yaptım. Tatil anımı anlatmak için oturmadım masanın başına. Tatilden kalanları anlatmak için buradayım! Bittiğinde ya küfür yiyeceğim sizden ya da tam tersini!
 

Tatilde insan düşünmemeli dedim ama mümkün değil tabii. O yüzden en sek düşünceleri tarttım durdum. İnsan tatilde ne düşünür dersiniz? Biraz canını sıkan şeyleri (oysaki yanlış), biraz aşkı (bence bu da yanlış ama neyse...), biraz hayatını (kendine dönüş yolu), biraz kaçmayı (tam da yolu bulmuşken). Ben sondan başlayıp ve bunu gerçekleştirip başa doğru düşünmeye başladım tatilde. Halbuki aralarında doğru olan tek şey kaçıp kurtulmaktır. Ya da sadece kaçmak, bir süreliğine de olsa teslimiyetten kurtulmak! Amaç her şeyi bırakıp bedenine yapışan  tüm şehir kalıntılarını tuzlu suda eritip güneşte kurutup yakmaktır! Oysa “tebdili mekanda yarar vardır derler ama siz kafanızı da kendinizle beraber götürüyorsanız o mekandan hiçbir hayır gelmez” der Sezen Aksu. Bildiğimizi tekrarlamaktadır aslında. İşte bende kafamı kesip atamadım ve bari durum buysa içinden geçenleri yazayım dedim. İzleme konusundaki sapkınlığımı hesaba kattığımda kendimi teleskopu, televizyonu, dürbünü kısaca görme ile ilgili her aracı icat etmiş gibi hissediyorum. Tüm bunlarda bir payım var sanıyorum ama insan kaç kere yeniden doğar bilmiyorum. İzlemeyi severim, izleyip incelemeyi, inceleyip tanımlamayı, tanımlayıp yazmayı... gibi sürüyor işte.  İzleyince öğrenir insan. Öğrenince ehlileşir!... gibi sürüyor işte. E hadi!

“Bu otobüsün klimaları gayet iyi çalışıyor. Üşür gibi oldum bak sen görüyor musun üzerime bir şey de almadım. Neyse çantama sarılayım bari. Her şeyi aldım mı acaba. Kesin şarj aletimi unuttum yine. Amaaaan boşver aramasınlar, arasalar da bulamasınlar. Ben tatildeyim! İyi ki yolculuğu seviyorum yoksa 8 saat dayanılmazdı! Walkman’i açayım en iyisi. Müzik konusunda bu otobüs ile uyuşamadık maalesef. Boşver tatildesin gerilme. Her şeyi bırakmak ne güzel. Herkesi bırakmak ne güzel. Arınmaya gitmek ne güzel. Boşver geriyi sen ileriye gidiyorsun!”
 

16 numarada bunlar düşünüldü ilk olarak! Gündüz yolculuğunun en iyi yanı geçtiğin yerlerin neye benzediğini görmektir. Giderken gündüz, dönerken gece olmalıdır yolculuklar. Her şeyi tatmak gerekir en nihayetinde. Gece yolculuğunun da en iyi yanı ışıklar yanarken dışarıyı göremediğiniz camda kendinizi izlemek, ışıklar kapandığında da geçtiğiniz yolların karanlığını kulağınızdaki müzikle birleştirmektir. Ne olursa olsun tatile gitmenin her zaman çekilir bir yanı vardır.

“Çok sıcak! İnanmıyorum kendime sıcaktayım ve mutluyum. Oh kemiklerim ısındı, saçlarım parlıyor, rengi açılsa ya keşke, ne kadar da kalın ve kapalı giyinmişim aman Tanrım hemen kolsuz bir şeyler giymeliyim berbat yanacağım! Bavulum ne kadar hafif bu sefer. Evet büyümüşüm kardeşim ben! İlk defa tek bavulla geliyorum tatile. Hafiflemek istediğim buradan belli ya işte! Kim bilir ne abuk sabuk şeyler aldım yanıma, neler unuttum kim bilir, renklerin hepsi birbirinden uyumsuzdur Allah bilir. Olsunnnn boşver tatildesin. Ay evi gördüm işte, yaşasın geldim ya geldim. Sonunda buradayım. Tatildeyim!”
 

Eve giden yolda da bunlar düşünüldü. Sıcak bence berbattır. Sıcak olan hiçbir şeyi sevmem, yemek, içecek, giyecek ve hava! Çok sıcak insanlardan da hoşlanmam. Onların soğukları yıkar geçer insanı bilirim! Sıcak bir tek denize girebileceğim düşüncesi gerçek olduğunda güzeldir. O zaman sıcak altında koşabilirim, uyuyabilirim, saatlerce durabilirim. Ama denize gireceksem. Yani tatildeyken!

“Ne kadar kalabalık, bir bakayım tanıdıklar var mı. Yok kimseyi görme deli misin, kaşınıyorsun yemin ederim, sus sessiz sedasız ser havlunu otur. Haklısın tamam tamam sustum! Of sıcak ama deniz var yaşasın, deniz biraz dalgalı mı ne? Şansa bak! Kızım havuzda mısın, koca deniz, kalk gel sabah 7’de 8’de gir süt gibi denize. Şimdi sus söylenme ya tatildesin! E tamam dedik sustuk. Çok çocuk var yine bu sene. Bu insanlar durmadan çocuk mu yapıyor, bu dünyaya çocuk mu getirilir ya. Yazık günah, aynı acılar, aynı eziyetler, of kendi zevkimiz ve hevesimiz için bencilce çocuk yapıyoruz. Hale bak, bir sürü geleceğin işsizi, mutsuzu, depresifi! Bana bak çok oldun ama sen! Sana ne el alemin çocuğundan, isteyen yapar, sen yapma sana ne ha sana ne! İyi be tamam büyük konuşmayayım. Ay ne tatlı bir kız şuna bak yaaaaa!”

Sahile ilk adım attığımda bunlar düşünüldü! İnsan sahile uzun aradan sonra adım attığında ve kumlara bastığında içinden bir şeylerin aktığını hissediyor. Tüm elektriği çekiliyor, sakinleşiyor, sessizleşiyor. Kumsallar en iyi antidepresanlar aslında. Passiflora, Prozac, Xanax falan yalan! Kumsal hocam kumsal!

“Alışveriş yapsam iyi olacak. Yaşasın sebzeler, yaşasın meyveler. Yok bunlar tabii ki İstanbul’da da var ama yan yana koy bakayım şu domatesi de anla neden sevindiğimi. Renk bunda, koku bunda, tat bunda, sağlık bunda! Gel gel domatese gel! Kan gibi, su gibi, şarkı gibi geeeeeeeeel!”
 

Çarşı yolunda da böyle şeyler geçti aklımdan. Hayatın en taze anı çocukluğumuzdur. Annemizden başka kimsenin elinin değmediği tazecik bir beden, kimsenin kırıp dökmediği hayallerimiz, kötülüklere karşı ilaçlanmayan kalbimiz ve vermekten, hissettirmekten çekinmediğimiz sevgimiz. İşte buradaki domatesler çocukluğumuz gibi. Dalından yeni kopmuş, ilaçsız, kıpkırmızı, taze! Evet haklı adam, ben en çok buradaki domates için geldim! Domates kokan bir tatildeydim!

“Yol yormuş beni, erken yatsam iyi olacak! Zaten uyuma özürlüyüm belki yorgunluk iyi gelir. Ne de olsa daha buradayım, yarın tüm gün deniz, kumlar, çocuklar... Of Tanrım harikasın! Zzzzzzzzzz!

Bu da uykuya giden yolda düşündüklerim. Uyumak güzel aslında ama zaman kaybı gibi gelir bana. Uyuduğum vakitlerde çok şey yapabileceğimi düşünerek uyumamaya çalışırım ama dediğimiz gibi TATİLDEYİM! Uyumak serbest!

Tatildeydim. Sakindim. İzlemekteydim. Sevgi’nin gerçek olanlarına da burada rastladım, hayatımda sahip olduğum hiçbir sevginin burada gördüklerim kadar gerçek olmadığını anlayınca da canım sıkıldı açıkçası ama dinmedim, o sevgilerin elektriğini içime çektim ve geri geldim. Artık hiçbir şey o kadar da umurumda değil.

Ne garip bir zamanlar köpeğimi dışarı gezdirmeye çıkarken bin tane laf söylerdim kendi kendime. Bir huzursuzluk, bir tantana sorma gitsin. Oysa tapardım ona. Onsuz uyumazdım. Ama bana en ihtiyacı olduğu anda da sıkılır oflar poflardım. 3 kardeş gördüm sahilde. 2’si erkek, biri kadın. Hepsi de su gibi! Çok güzeller. Tenleri, gülüşleri, sesleri. Biraz uzağım onlara ama duyabiliyorum onları ve dudak okuyabiliyorum uzun zamandır. Öylece oturup devamlı konuşup gülüyorlar. Merak ediyorum ama bulaşmakta istemiyorum. Uzun boylu olan erkek kardeş bu tarafa bakıyor ama gözlüklerden anlayamıyorum neye baktığını. Üstüme alınmadım tabii gülmeyin öyle. Sahil sahil değil podyum mübarek, adamcağız beni ne yapsın! Ayağa kalkıyorlar. Üçü birden. Neden? Kız kardeşlerinin koluna girdiler? Kadın en fazla 35 yaşında, çocuklarda aynı onun gibi. Gözlerim iyice açılıyor, daha dikkatli bakıyorum bu senkronize hareketlerine. Yavaşça ilerliyorlar, denize giriyorlar ve sahile doğru dönüyorlar. Kadın görmüyor! Gözleri benim gözlerimi acıtan, vücudumu kızartan güneşi görmüyor maalesef. İşte sonunda anladım neden böyle yavaş hareket ettiklerini. Suda kadının kolunu bırakıyorlar ve biraz ötesine gidiyorlar. Kadının yüzünde hiç bitmeyen bir gülümseme. Neden gülüyor ki? Ne var yani? Kıskanıyor muyum acaba? Nasıl gülüyor böyle? Nasıl gülebilir bir insan görmüyorken aynada gülüşünü. Hangimiz sahteyiz? Aynada gülünce dişlerinin rengine bakıp gülme provası yapan ben mi yoksa güzeli, çirkini görmeden devamlı gülen bu kadın mı? Kıskanmamak olağan mı? Biraz ötede olan kardeşlerine “neredesiniz?” diye seslendiğinde ikisi birden çoksesliliklerini ifade etmek istercesine ve her ikisinin de yanında olduğunu anlasın diye aynı anda“buradayız” diyerek koluna giriyorlar. Bu hep böyle devam ediyor. Sonra açılıyorlar ve yüzmesi için yardım ediyorlar. Ve onlar da devamlı gülümsüyorlar. Denizden çıktıktan sonra kurulanıp güneşleniyorlar. Benimle aynı anda “pamuk şekerciiiii” diye bağırıyorlar. Gülümseyip bana öncelik tanıyorlar. Ama ben sadece kadına bakıp gülüyorum. Gülüşümü bir tek onun görmediğini biliyorum, içimdeki bu aptal üzgünlük hissinin dudağıma yansıdığını bir tek o görmeyeceği için ona gülümsüyorum. Pamuk şekerlerimizi alıyoruz ve yemeğe başlıyoruz. Telefonum çalıyor, o kadın duysun diye, neye benzediğini anlasın diye karşı tarafa bağıra bağıra alakasız bir şekilde “pembe, kocamaaannn” pamuk şeker yiyorum diyorum. Sanki kardeşleri anlatmamış gibi. Sanki onlar bunu ona anlatmaya üşenmiş gibi. Sonra üzülüyorum. Tanımladığım şeyin görmeyen biri için hiçbir şey ifade edemeyeceği kadar kısır kaldığını anlıyorum ve onun hayal gücünü, pamuk şekeri algılayış şeklini “pembe ve kocamaaannn” gibi bir yorumla sekteye uğrattığım için üzülüyorum. Denize giriyorum. Biraz sonra onlar da geliyorlar. Erkek kardeşlerden biri yüzüyor, biri yanında. Öteki yüzüyor öteki yanında. Kadın yüzüyor ikisi de yanında! Babaları geliyor, sandalyesini koyuyor, şemsiyesini açıyor ve izliyor. O da gülümsüyor. Telefonları çalıyor, kadın konuşuyor: “iyiyim, çok iyiyim. Burası çok güzel keşke sende olsan.” Düşünüyorum. Sabahtan beri açıp bunu söyleyebileceğim bir tek kişi bile olmadığını anlıyorum. “Keşke sende burada olsan!” Çünkü görüyorum, her şeyin içini de dışını da maalesef görüyorum! Saat 7 oluyor ve gidiyorlar. Kadının giysilerini giydiriyorlar. Hiçbir gün aynı şeyi iki kere giymiyor. Her zaman farklı giyiniyor, saçlarını değişik topluyor ama hep aynı güzellikte gülüyor. Bu sefer Tanrı’ya isyan etmiyorum. Belki de böylesi daha iyi, görseydi böyle gülemezdi diyorum! O gülüyor ben ağlamak istiyorum. Denize giriyorum! Tuz yakıyor, gözüm akıyor. Ağlamıyorum sadece yüzdüm! Gidiyorlar. Üzülüyorum. Güneşten daha sıcak oluşlarına yanıyorum. Sıcaklığı sevmiyorum. Sıcak insanları da işte bu yüzden sevmiyorum. Gülüşlerinin arkasında ki soğuk acıyı biliyorum. İşte bak, bir kez daha yanılmıyorum! Biraz daha kalıp bir şeyler yazmaya başlıyorum. Bu yazının başını ilk olarak sahilde yazıyorum. İnsanlar garip bakıyorlar. Bakışlarından hoşlanmıyorum. O kadına ve kardeşlerine bakıp “gerçek sevgi” ne demek anlasınlar istiyorum! Onlara dahil olmak istiyorum. Gerçekten biri beni koluma girip, saçımı her gün farklı toplayacak kadar sevsin istiyorum. Sadece bu! Fazlası değil! Emek göstermek ne demek öğreniyorum. Sevgi’nin gücünü, gülümsemenin gücünü görüyorum. Aynaya bakıp daha farklı gülüyorum artık! Günler sonra bu kardeşleri evimin karşısında görüyorum. Aynı alan içerisinde yaşadığımızın farkına varıyorum. Biraz ötemde oturan insanları görmemişim, etrafıma kendimin dışına taşacak kadar dikkatli bakmamışım. Kör olmanın aslında bu olduğunu anlıyorum. O kadının benden daha iyi gördüğünü daha iyi anlıyorum! Köpeğimden özür dilemeliyim, bu kardeşlere teşekkür etmeliyim bana bencil olmayan, şartsız, koşulsuz, göz görmeden yaşanılabilen bir sevgi öğrettikleri için!

 Neden bağırıyor ki şu kadın acaba? Telefonla konuşuyor. Kavga ediyor. Tek başına oturuyor sahilde. Çok bağırıyor. Sinirleniyorum. Şuraya kafa dinlemeye geldim. Yeter artık ya. Bağırma. Çocuğu da var. Kıyıda oyun oynuyor. Arada bir annesine bakıyor. Muhtemelen bir farkımız yok, o da annesinin ne demek istediğini, neden bağırdığını anlamaya çalışıyor. Ve o da yüksek sesten bence hiç hoşlanmıyor! Derken kadın ağlamaya başlıyor, sessiz sessiz ama. Biraz ağlama utancıyla biraz da oğluna yakalanma korkusuyla! Kimse yok etrafında güneş batmak üzere. Ağlayanları sevmem. Gidip neyin var demeyi de sevmem. Ama o da bu tarafa baktı işte. Ne var bu tarafta anlamadım. Herkes bana bakıyor. O kardeşler ve şimdide ağlayan kadın! Ve kaçış yok! Oğlu görüyor. En fazla 7 yaşında. Çok güzel bir çocuk. Hayran kalıyorum. Annesinin yanına gidip sarılıyor. Hiçbir şey söylemiyor. Ne demeli ki? Bir çocuk şekerden ya da dondurmadan başka hiçbir şey için ağlamaz. Ağlayanı da anlamaz. Sadece sarılıyor ve kadında ona sarılıyor. Çok sessizler. Tek söz var ortada “Ağlama annecim”!
 

Kadın ağlamıyor artık! Çocuk annesinin gözlerini siliyor. Bu yük ona bugünlük ağır geliyor. Kovayı küreği bırakıp öylece annesinin kucağında uyuya kalıyor. Biraz daha oturup gidiyorlar. Yanımdan geçiyorlar, kadına bakıyorum, gülüyor, hiçbir şey söylemiyorum ama garip bir gülümseme ile cevap veriyorum. Sonra o saçma şarkı dilimde: Ağlamak güzeldir, süzülürken yaşlar gözünden sakın utanma! Bu sayfaya da nokta koyma vakti. Evine git, domates ye! Yolda düşünüyorum. Kör bir kadının elini tutan elin gerçekliği gibi annesine ağlamaması için sarılan küçük kolların gerçekliği de aynı! Küçük iki kol insanın göz yaşını kurutuveriyor. Şimdi bu küçük yakışıklıya da teşekkür etmeliyim bana sevginin bu yönünü de gösterdiği için.

Bugün güneşin batışını izlemek istiyorum. Bekleyenim yok! Müzikte var yanımda yeter işte. Kağıt kalem de var yaşasın! Yeni çıkan bir albüm dinliyorum. Çok iyi birkaç şarkı var içinde.
 

“Of güzel Allahım nasıl bir kader yazdın / tadı damağımda kaldı / Of güzel Allahım / İçimi ısıtan adam sanki senin aynandı.” Düşünüyorum, bulamıyorum. Bana beni yansıtacak bir aşk ya da bir dost ya da bir arkadaş ya da bir düşman... Hepsine razıyım. Ama bu bir şarkı! Hayalle aynı seviyede kalmalı! Abartmamalı! Sesini de fazla açmadım ki dalga seslerini duyabileyim.
 

“Çileeeekkkk! Dağ çileğiiii! Tazeeee!” Hemen “taze” sözüne takılıyorum. Burada “taze” delisi olup çıktım. Herşey o kadar bayatlamış ki hayatımda taze bulduğum her şeye saldırıyorum. Burada sahilde bir şeyler satanlar hep aynı gibi. Aynı poşular üzerlerinde, çoraplar, basmalar... Ellerinde bir sandık, yanlarında bir tartı ile gezerler! Gözleri inanılmaz güzeldir hepsinin. Bakmaya doyamazsınız! Tenleri güzeldir, elleri siyah, meyve sebze lekeli ama güzeldir. Yanıma geldi çilek satan kadın. Bu da o kadar öteden bana baktı bir tek. Neden ya neden ben? “İster misin çileğim taze” dedi aldı canımı. Gel dedim. Kokusu öteden duyuluyordu. Boşuna saldırmıyorum bende herhalde. Küçücük dağ çilekleri. Dayanamadım. 2 kilo istiyorum dedim. Doldurmaya başladı torbaya. O sırada yüzüne baktım. Ellerine baktım. Çilek rengindeydi ve çilek kokuyordu muhtemelen! Hep çilek mi satıyorsun dedim “olduğu zaman” dedi. “Diğer zamanlarda incir satıyorum”. Nereden bu çilekler? “Yukarı köyün oradan topluyoruz. Dağ çileği.” Kaç yaşındasın? “34”. Çok güzeller çilekler! Süper görünüyorlar. “Güzel olmasa vermem sana hanımım zaten. Yanakların gibi kırmızı bak renkleri. Ne güzel!” Ne hanımı ya? Sen benden büyüksün. (gülüyoruz). Hanımım derim tabii. İnsan bildikleri ne kadarsa o yaştadır. Baksana elinde kalem kağıt. Ben çilek satıyorum. Biz okumamışız, yaşımız büyük olmuş ne farkeder” Sen şu söylediğinle ve bu sıcak altında yaptığın işle zaten büyüksün. Boşver okuyanı okumayanı hanımım falan deme kimseye. Getir bana da bir kasa beraber satalım çilekleri. (kahkaha atıyor belki de hayatında ilk kez). Oldu mu 2 kilo? Oldu hanımı.... (derken gülme tutuyor ikimizi de). “Bu da benden sana olsun, içimden geldi” diyerek 2 koca avuç çilek daha koyuyor torbaya. Bol kazanç olsun! “Sağol, afiyet olsun, yarın kasa getireceğim, satacaz beraber ha” diyor ve gidiyor. Güldürüyoruz birbirimizi. Ve uzakta bir ses oluyor sadece: “Çileeeeeekkk! Dağ Çileğiiiiiii! Tazeeeeeee!”
 

Çilek kadının söylediğine dikkat ettiniz mi? Bu cümle ile o görüntüyü yan yana koymak için gerçekten yaşadığımı yaşamanız gerekir. İşte insan olmak okumaktan ibaret değil. Üniversite bitirmişiz, çok para kazanmışız ne yazar! O çileğin tadını asla unutamayacağım. Çilek kadına da kırmızının güzelliğini gösterdiği, iki avuç çileği yani sevgisini torbama koyduğu ve beni bana yansıttığı için teşekkür ederim. Ohhh hala çilek kokuyorum!

Son günüm. Acele etmeliyim. Biraz daha sevgi öğrenmeliyim. Şu ileride kumdan kaleler yapan çocuğun yüzündeki ciddiyete bakıp emek verdiğimiz şeyi sevmemiz gerektiğini, sevdiğimiz şeye emek vermemiz gerektiğini öğreniyorum. Sandalyelerini güneşin batışına doğru yan yana koyup her gün düzenli olarak kitap okuyan anneanne, dede ve torun’a bakarak sessizliği, güneşi, kelimeleri paylaşmayı sağlayabilecek tek şeyin gerçek sevgi olduğunu, ileride oturan çiftin ve erkeğin hamile olan eşinin karnında elini gezdirişini ve yüzündeki gülümsemeyi görebilmenin tek şartının da gerçek sevgi olduğunu öğreniyorum. Herşey kulağımda varolan şarkıyla açıklanıyor aslında : “Her insana her nefes bir başka heves / Bir tek ilk aşk bitmeyecek / Daha ilk günden hep sonunu sorduk / Cevap ne kimse bilmeyecek!”

Bu tatilde kendimden uzaklaşmaya karar vermiştim olmadı! Kendimi arındırmak istemiştim olmadı! Eski isimleri silip yerine yenileri eklemek için yer açmayı istemiştim olmadı! Hiç kimse ile bir bağ kurmadan yalnız gelip yalnız gitmek istemiştim o da olmadı! Çok fazla sevgi vardı etrafımda bana inat! Tanrı’nın cezasıydı bu! Çocuk varken, o kardeşler varken, çilek kokusu varken sevgiden kaçmak imkansızdı. Bir de ilk günden beri sahil boyunca herkesi güldüren, çocuklara çocukluğunu yaşatan bize de kahkahalar armağan eden şekerci adam kaldı aklımda : “Elmalı Şeker hem de ne şeker, parayı cepten çeker! Çocuklaaaaarrr Şekerciniz geldi ağlayınnn!”

İzleyin!
 

Bugünden itibaren daha dikkatli bakın hayata! Karşı komşunuzun gözlerinin görmediğini yeni anlayacak olabilirsiniz, ağlayan insanların gözlerine bakın, gözleriniz sulansa da bakın! Çocukları çok daha dikkatli izleyin! Onlar tazeler. Sizi temizlerler! Çilek kokan kadınlarla konuşun. Felsefenizi değiştirebilecek güçteler inanın bana! Gidin o sahilde “şekerci amcayı” bulun ve dinleyin! Koskocaman bir sahilin aynı anda kahkaha attığında çıkardığı sesi dinleyin. Gerçek sevgi aramızda. Önemli olan sadece görebilmek! Tatildeydim. Kovayla kürekle sevgi aramadım. Sadece bana bakana bende baktım! Hepsi bu!