Bab-ı Esrar

Cüneyt Duru

Duyuyormusun!

Bu figanda bab- ı esrar kokusu var.

Bu zamanda kaybedecek çok sevda var.

Yüreğim demlik misali taze.

Güneşim kuşluk vakti, firari bir endişede.

Terk- i diyar eyliyor, gönlümün gölgesinde.

Ben yakıyorum geçmişi;

ne var ne yok diye düşünmeksizin.

Bu rüzgar-i hevesler, şarabımdan dağılan ilahi kıvılcımlar

Beni zamanla tanıştırıyor, görüyormusun?

Aşkı saadetimde güvenli sözler söyleyen beynim değil,

Yaşadığım hatıraların kaçak mutlulukları.

Merak etme,

Bana da hediye ettiler zamane firarlardan.

Endişelendiğini duydum, üzülme!

Ayrılığım bana ait, bana özel.

Fikirlerimin intiharından ben sorumluyum,

Ama terk- i diyar eylerken gönlümde ki kuşlar

Kaçıp senin gölgeni boşuna mesken tutmadılar.

Halimin ruhiyetini çözmekle firar ettiğim MISIR,

Sancılarımın kurbanı olmadan,

Beni al al yakarak

Güller sofrasına geri yolladı.

Şimdi feryatlar etsemde boşuna! Boşver.

Sen duyuyormusun, sahi duyuyormusun?

Çünkü bu figanda bab- ı esrar kokusu var.

Bu zamanda kaybedecek çok sevda var.