"Gerçek olmak kendine sadık kalmaktır...” Osho... 

Göründüğün gibi değilsin... Görüntün sahte... Bir aziz gibi görünebilirsin... dünyanın en zengin, en ünlü hatta en çok sevilen insanı olabilirsin... Nafile... İçinde tüm özlemleriyle, acılarıyla bir insan var...

Gece eve döndüğünde, tüm sahne ışıkları söndüğünde kendinlesin... Bir türlü dolduramadığın o kocaman boşlukla bir başınasın... içinde unutmaya, bastırmaya çalıştığın tüm acılar tüm özlemler dışarı çıkmak ister o anlarda... Sıkılır bunalır o duygudan kaçmanın yollarını ararsın... Belki telefona sarılıp tanıdık sevgi dolu bir ses arar ve sana yalnızlığını unutturan, boşluğun verdiği acıyı bir nebze hafifleten bir limana sığınırsın... Bir süre sonra gene olmaz, kendini dışarı atar, yıllar boyu yollar, sokaklar aşındırırısın... milyonlarca kapı çalar, yeni anılarla kendine yeni yaralar katarsın... Yüzüne kapanan her kapıda içindeki boşluk daha da büyür... ve sen her seferinde kendine arayacak yeni bir anlam üretirsin...

Şanslıysan, aradığın anlam bir gün karşına çıkacak... işte tamam bu arayışım bitti hayatımın anlamını buldum diyeceksin... Bu anlam kimi zaman güzel uygun bir eş, kimi zamansa seni tatmin eden bol maaşlı bir kariyerde noktalanacak... Bir süre mutlu, huzurlu, dingin bir yaşamın olacak... Ama bir gece kafanı yastığa koyduğunda içinde bir şeylerin kıpırdandığını hissedeceksin... sahip olduklarınla mutlu olamadığını, yeni bir arayışın seni beklediğini anlayacaksın... Arayışına yeni anlamlar yükleyecek, yeni bir çocuk, yeni bir araba, yeni bir hayat, daha çok para vs kendine yeni hedefler belirleyeceksin... Gerekirse bir sürü eş, iş, yer değiştireceksin... Gene olmayacak...

Arayışın kimi zaman hayat boyu sürecek... Bir yerden sonra ne aradığını da unutup sadece içindeki boşluğu doldurma derdine düşecek... kendinden km'lerce uzakta... İçindeki boşluğun sana verdiği acıyla, etrafa saldırmaya başlayacaksın.... Daha çok, daha çok isteyecek... Ve daha çok, daha çok, daha çok tüketeceksin... Ve her seferinde başladığın noktaya geri döneceksin...

Sevgisiz, ilgisiz kalırsan, boşluk daha da büyür, aç bir kaplan gibi vahşileşmeye başlarsın... Eline geçen her imkanı, seni besleyen her kaynağı vahşice korumaya çalışırsın... Ne yolla nasıl yaptığının bir önemi kalmaz... Bu uğurda insanları incitir, çalar çırpar, yalan söyleyebilirsin... Çünkü senin için o anda sonuç önemlidir... Senindir ya da değildir... Kaybeder yenisi ararsın, elde etmek için uğruna savaşlar verir, gerekirse insanlar öldürürsün... Ve zincir bu şekilde devam eder...

Evet şaşırma bu sensin... Sen insansın... Bu senin doğanın bir parçası... Hastalanmak içindeki kaynakla bağını koparmak demektir... Ve sen hastalanınca böyle davranırsın... Seni besleyen hayat damarları tıkandığında, koşulların değiştiğinde, aç susuz kaldığında, bulunduğun yer, mevki, prestij, para vs egonla tutunduğun her neyse, tehdit altındaysa bu şekilde vahşilersin... Sahip olduğun güveni, huzuru,rahatı, seni besleyen kaynakları kaybetmeden bunu görmeyeceksin, kabul etmeyeceksin belki... Ama durum bu... Çünkü dışarıya bağımlı hale geldin...Onlarla besleniyorsun ... Onlar senin suyun ekmeğin... Onlar olmadan yapamazsın... İçindeki sesle, o kaynakla olan bağını yıllar önce kaybettin... Belki de tam olarak kaybetmedin, ama her kaybettiğinde vahşileşiyorsun…dikkat et...

Bir gün gelecek yorulacaksın... Tüm hayattan... Tüm koşturmacadan... Aramaktan... İnsanların tüm iki yüzlülüklerinden, vahşiliklerinden... gittikçe bencilleşen sistemden şikayet edeceksin... Uzaklaşmak isteyeceksin her şeyden ve herkesten... İnzivaya çekileceksin... Ve kendinle kalınca, şanslıysan fark edeceksin ki...

Aranan arayandır... Bunu fark ettiğinde iyileşmeye başlarsın...

Yıllarca dışarılarda aradığın şey kendindin... Sevdiğin insanlarlayken, kalbinden taşan, içini ısıtan sıcaklık sendin, senin sevgindi... Sadece kendi başına nasıl dışarı çıkaracağını bilmiyordun... Çıktığı zamanda onların sevgisi sandın... Birini kaybedince diğerini aramaya başladın... Ama aradığın şey o sıcaklıktı...ve o sendin... Tanıştığın sevdiğin her insanda hoşuna giden özellik senin kendi içinde ilgi göstermen, sevmen gereken bir parçandı...Büyümeye ihtiyaç duyan bir filizdi... Ama sen onu başkalarının sevgisiyle büyütmeyi seçtin... Farkında olmadan da dışarıdan gelen sevgiye, onaya bağımlı oldun... Kolay olan buydu o zaman, böylesine zordu çünkü o acılarla kendini sevmek... İhtiyacın olan her şey, herkes içindeki yaraların kapanması için bir yara bandıydı... Ama o bantların altında yaralar asla kapanmadı... Sana görünmediler sadece, ta ki yara bantların hayatından çıkıncaya dek...

Unutma! yaraların yüzeye çıkmadığı sürece iyileşemez... Sen onlardan kaçtıkça, bastırmaya çalıştıkça onlar daha da kötüleşecek... iltihaplanacak ve sen daha hastalıklı takıntılı davranışlar sergilemeye başlayacaksın... Daha da vahşileşecek, kendine ve dünyana daha da yabancılaşacaksın... Korkularının ve acılarının tüm hayatını, seçimlerini, davranışlarını yönetmesine izin vereceksin... Ve daha hasta bir insan haline geleceksin...

Doğduğun andan itibaren başkaları tarafından hep sana ne olman nasıl olman gerektiği söylendi... Nasıl davranman, nasıl konuşman ve çoğu zaman nasıl düşünmen gerektiği... Tüm bu cümle kalabalığının arasında kendini bulma şansın olmadı belki... İçinden bir ses bir özlem hep seni başka bir yerlere çekmek istedi... Ama sen içindeki boşluğun korkusuyla çoğunluğa uymayı seçtin... Onaylanmak, takdir alkış almak, sevilmek her zaman daha çekiciydi... Daha kolaydı...

Ama içindeki küçük insanın senin ilgine, senin şefkatine ihtiyacı vardı... Sen ondan uzaklaştıkça o daha da kötüleşti... Yaptığın her hatada kendini suçladın, kendinden daha da kaçtın ...

İnsan olmak hissetmek demektir... O senin hisseden yanındı... Sendin... Ama onu kirli dolabın haline getirdin... Yüzleşmekten kaçtığın tüm acıları, hayal kırıklıklarını, vicdanını sızlatan tüm hataları o dolaba kilitledin... İnsanlardan gizledin... Biri olur da görürse, seni sevmez istemez artık diye düşündün... Ve kendini daha da sen olmadığın bir dünyaya hapsettin... Sevmek ve yakınlaşmak her zamankinden daha zordu artık...

Sen kendini dinlememeyi seçtin... Hissetmemeyi seçtin... Çünkü sana acının kötün bir şey olduğu, acı çekmemen gerektiği öğretildi... Ve sen hayatın boyunca kendinden kaçtın... Kendi acılarından... Kendine acı çekmeyeceğin maskeler sahneler kurdun, oyalandın... Gerçekten daha da uzaklaştın...Sen uzaklaştıkça, her seferinde yüzleşmesi daha acı oldu... Hep güneş olsun istedin... Gecenin gündüzün ikiz kardeşi olduğunu, birbirlerinden ayrı kalamayacaklarını görmedin... İnandığın hayal dünyanda, gerçeklerden kaçarak yaşamayı seçtin...

Kaçtıkça dolap daha da birikti... Kapağı hiç açılmadığı için şimdi daha karanlık daha da kirli belki... Şimdi o dolabı açmaktan her zamankinden daha çok korkuyorsun... Yüzleşeceğin acıyı biliyorsun... Ama unutma, orada bir acı varsa iyileşmesi gereken bir yara var demektir... Yara sen yüzleşmediğin sürece iyileşmeyecek... Acı çekmek iyileşmeye giden yoldur... hiçbir acı sonsuza dek sürmez... 

Hiçbir şey için geç değil... Cesaretini topla ve kendinle yüzleş... Önce biraz acı verecek ama sonra geçecek... Orada seni bekleyen bir canavar yok... Yıllarca yalnız bırakılmış, suçlanmış kişiliğinin bölünmüş, ilgiye sevgiye ihtiyacı olan çocuk kalmış parçası var... Doğanı kabul et ve kendinle bütünleş... İnsan olmak incinebilir olmak demektir... Hissetmektir... Acıyı da mutluluğu da... Doya doya ağlayabilmektir... Doya doya ağlamayan insan gülmenin ne demek olduğunu bilemez... İnsan olmak hata yapmak demektir... Kendine hata yapma lüksünü ver... Kendine karşı hoşgörülü ol... Hatalar öğrenmek için bize sunulan derslerdir... İnsan olmak öğrenmek demektir.  İnsan öğrenmek için var...

Bu keyifli yolculuğun tadını çıkar...