Ömer Hayyam diyor  ki;

Bir yürek  ki yanmaz,  yürek denir mi ona ?

Sevmek haram, yüreğinde ateş olmayana.

Bir gününü sevgisiz geçirdinse yazık,

En boş geçen günün o gündür, inan bana!

Güzellik, yüce ve soylu duyguların, düşüncelerin tükenmez bir kaynağıdır.  “Güzel“ ve   “Güzellik“    kavramları ruhsal duygulanışlarımızın ürünleridir. Bunlar,  günlük hayatımızda, insanlarla olan ilişkilerimizde, kendi iç dünyamızda, kendimizle baş başa kaldığımız anlarda,ağzımızdan sık sık düşmeyen, akılsal, ruhsal ya da her ikisinin  ortak bileşimiyle elde edilen bir yaşantının, yargıya dönük ürünleri olmanın  niteliğini taşırlar. Bu yargısal kavramları o kadar çok kullanırız ki, bazen hiç farkına varmadan ani bir kararla  “ Ne güzel!”  deriz. Güzel bir tablo, güzel bir konser, güzel bir insan, güzel bir eser, güzel bir davranış karşısında bu yargısal kavramlar dilimizden hiç düşmez. 

Güzellik anlamı, güzellik ideali, güzeli beğeniş, iç dünyamıza yönelik önemli davranışlardan güç almaktadır. Özellikle güzeli beğeniş, bir yorum ve yargıyla açıklanır. Böylesine bir davranışa neden olan düşünce, istek, haz ve mutluluk duygularını yaratır.
 

Spinoza’nın  sevgi tanımına göre, “ Sevgi mutlulukla, o mutluluğu yaratan nedenin birleşmesidir, nefret ise bunun tersine üzüntüden ve bu üzüntünün  kaynağını bilmekten doğar. Bir şeyi sevmek mutlu olmak ve bu mutluluğumuzun o şeyden geldiğini bilmektir. “

Sevgi güzel olan her şeyin özü ve muhteşem olan her şer şeyin arkasındaki güçtür. Sevgi, insanın ve insanlığın  en yüce, en doyumsuz, en güçlü  bağlayıcı bir ilkesi  ve  duygusudur.

O, bütün husumetleri, bütün kinleri, kıskançlıkları, kötülükleri yok edecek ve onların yerlerine dostluğu, birliği ve iyiliği ikame edebilecek bir güçtür. O, bireysel ve toplumsal dostluğun kenetlenmesini sağlayan harçtır. Bütün erdemlikleri, bütün renk, desen ve güzellikleri, bir ahenk içerisinde kendi yapısında barındıran mozaiktir. Tüm güzellikleri bir gönül hoşluğu ve cömertliği içerisinde,  insan ayırımı yapmadan paylaşmaktır.

Sevgi vermektir; gönlümüzden kopup gelen duyguları, coşkuları insana ve insanlığa sunmaktır.  Sevgi mutluluktur;  mutluluğun mayası, mutluluğun kıvamıdır.  Sevgi  özveridir; insanın  doğasına  fedakar olmayı yerleştirir. Sevgi merhamettir; sevginin içinde yumuşaklık ve iyi niyet  vardır. Bu iki duygu, sevgi ortamında  merhameti doğurur. Sevgi ilahi bir duygudur; çünkü Yaratan , evreni ve insanı sevgisinden yaratmıştır. Sevgi iyi niyettir; O’nun var olduğu  bir gönülde ve ortamda, kötülük  ve kötü duygular ne oluşur ne de tutunur. Sevgi bağışlayandır;  seven bir kalpte kin ve  haset barınamaz. Sevgi sadakattır;  insanlar arasında yerleşen  iyi ilişkiler sonucunda, vefanın oluşumunu ve sürekliliğini sağlar.  Sevgi güvendir; sadakat, özveri, merhamet, iyi niyet gibi erdemlerle  yüklüdür.

Sevgi paylaşmaktır. İnsanların birbirlerine yakınlaşmalarını, kaynaşmalarını ve kucaklaşmalarını sağlayan bir iksirdir. Sevginin tüm tanımlarında öne çıkan iki temel  öğe; vermek ve paylaşmaktır. Sevgi paylaşılır ve paylaşıldıkça çoğalır. Ancak etkileyici olan  sevginin de, sevginin paylaşımının da bir süreç olması ve sürdürülebilmeleri için emek vermenin, çaba göstermenin gerekli oluşudur. Sevgiyi böylesine güçlü kılan karşılık beklemeden yapılması, emek verilmesi verme eyleminin alma eyleminden  çok fazla öne çıkmasıdır. Sevgi sürecini oluşturup paylaşmak bir başarıdır, süresiz bir başarı öyküsüdür.

Her güne severek başlayalım ve sevginin her yönüyle yaşamın kendisi olduğunu unutmayalım.  Sevgiyi paylaşmanın  güzelliğini  Behçet Necatigil’in    dizeleriyle bitirelim.

SEVGİLERDE

Sevgileri yarınlara bıraktınız

Çekingen,tutuk, saygılı

Bütün yakınlarınız

Sizi yanlış tanıdı

Bitmeyen işler yüzünden

(Siz böyle olsun istemediniz)

Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi

Kalbinizi dolduran duygular

Kalbinizde kaldı

Siz geniş zamanlar umuyordunuz

Çirkindi dar vakitlerde sevgiyi söylemek

Yılların telaşlarda bu kadar çabuk

Geçeceği aklınıza gelmezdi

Gizli Bahçenizde

Açan çiçekler vardı

Gecelerde ve yalnız

Vermeye az buldunuz

Yahut vaktiniz olmadı.

Kaynaklar :

1-                  Yusuf Kökdamar  Gönül Mabedi  İzmir 1998

2-                   Eyüp Sabri Uçan  Sevgiyi Paylaşmak  İzmir  2004