Hayatta gerçekten akla gelmeyen başa geliyor!.. Bankacılık yıllarının hak hukuk diye veryansın eden sıkı sendikacısı, emek savunucusu BEN hiç alışkın olmadığım iş hayatı koşulları ve sonuçları ile peşpeşe tanışmaktayım…

Radyoda iken iş hayatımın en komik ve sembolik ücretine “Aman nasıl olsa günüm ölmüyor, sadece sabahları ve üç saatlik bir iş” gerekçesiyle “Evet” deyip başladım. Daha sonra yayın özellikle şahsımdan kaynaklanan büyük bir başarı yakaladığında dahi hiç ara pazarlıklara falan da girmedim. “Ben bu ücrete çalışmaya devam etmem! Arttırın” polemikleri yaratmamamı partnerim yadırgamış olsa gerek ki canlı yayında bir keresinde mevzu dahi etti… Trajik olan, yetiştiriliş tarzım ve yapım gereği böyle bir talepte bulunmamama rağmen o komik ücretin bile ödenmeme eğilimine girilmesiydi. Radyoculuktan çok zevk almama, hayatta ilk defa yeteneklerimle birebir örtüşen bir işi yapıyor olmama karşın bu durum doğal olarak sinir etti beni. Nasıl sinirlenmeyeydim ki?.. Tevazununda, fedakârlığında bir sınırı vardı. Olay parasızlıktan, imkânsızlıktan kaynaklansa insan ‘Vermeyince Mabut neylesin Sultan Mahmut!’ diyecek . Ama işin aslı hiç öyle değil. Yapılan hemen her programın sponsoru var. Ve bu destekçi firmalar tarafından fevkalade rakamlar ödeniyor. Hem de dolar bazında!.. Hele bizim programın sponsoru bir teknoloji devi ‘Siemens’ idi.

Sanırım bir yandan çoluk çocuk, büyük küçük herkesin mikrofon ve kamera önüne geçmeye son derece hevesli olması, diğer yandan değişen iş kanunları ve yapılan yasal değişiklerin hep çalışanların aleyhine koşullar yaratması ‘Yeni patron ve yönetici’ profilinin oluşmasında etkili. Ortalık bu kadar ‘hevesli enayi’ kaynarken bu durumdan faydalanmak isteyenlerin olması doğaldır. Fakat ıvır zıvır tiplerle, ağzından çıkanı kulağı duymayanlarla, kelime hazinesi kıt ve de kıvrak zekadan ve espri yeteneğinden yoksun kişilerle bu işler yürümüyor… Açıkçası ‘Ucuz etin yahnisi de yavan oluyor…’

Bu yeni iş koşullarında patronlara; ‘Bedava sirke baldan tatlıdır’ deyişini doğrularcasına kim para almadan çalışmayı, taviz vermeyi kabul ediyorsa o tatlı geliyor. Ne yaptıkları işe ne yanlarında çalıştırdıkları insanlara karşı herhangi bir sorumluluk duygusu taşımıyorlar ve saygı duymuyorlar ki zaten! Onları tek ilgilendiren pahalı ciplerden, lüks otomobillerden bir değil birkaç tane, yanısıra malikane boyutlarında evler, çiftlikler edinmek. Pahalı purolar elde, marka saatler bilekte, ünlü butiklerin, tasarımcıların kıyafetleri üstte… Her gece lüks restoranlarda, gece kulüplerinde davetlerde boy göstermek. Sürekli seyahatlere gitmek. Hepsi onlarda… Çalışanlara gelince PARA YOK!..

Geride 25 sene iş deneyimim olmasa nerdeyse bana da yutturacaklar!..

“Hımm demek iş hayatı buymuş, işler böyle yürüyormuş” deme ihtimalim yine de zayıf… Çünkü yalanı, yanlışı, entrikayı ve bilhassa haksızlığı bünyem kabul etmiyor.

Gerek medya gerekse turizm sektöründe ülkemizde genç nüfus oranının yüksek olmasının da doğal sonucu olarak çalışanların büyük bölümü 20’li yaşlarda… İşe tercihen alıyorlar gencecik hayatı tanımayan, tecrübesiz insanları. Yeni nesilde amaç zaten genelde hep köşe dönmek. Başarıya giden yolda her şey de mübah. Onlar ‘Özal dönemi’ sonrası çocukları. Çoğunun hayata bakışları, algılayışları önceki nesillerden çok farklı!..

Bir keresinde hiç unutmam, bindiğim dolmuşta genç birinin olumsuz davranışına sinirlenen yaşlı bir bey aynen şöyle demişti; “ŞİMDİKİ NESİL ZATEN; OKUMADAN DİPLOMA, ÇALIŞMADAN PARA, EVLENMEDEN KARI/KOCA İSTİYOR!..”

Medya sektörü başlı başına bir alem. İnsanlar başlangıçta bedavaya, şöhreti yakalamak için akla hayale gelmedik tavizler verip, hayatlarının ipliğini pazara çıkarıp, en mahrem konuları dahi hiç çekinmeden malzeme yapıp yakaladıkları popülarite ile; reklam, dizi gibi işlere atlayıp gelir elde etmeye çalışıyor… Nasıl bir sistem nasıl bir mantık anlamak mümkün değil?..

Bana da radyo programında “Matmazel Brigitte” tutulunca, hediyeler yağmaya başlamıştı.  “Daha ne istiyorsun? Al hediyeleri sus otur!” demeye çalışanlar oldu. Evvelce tuvaletçiyle ve çaycıyla program yapmış birinin bu tarz konuşması kendine her ne kadar doğal gelse de bana hiç uymuyordu. Hayatımda el ovuşturup bahşiş bekleyen kişi durumuna asla girmediğim için olsa gerek! Bence evvelâ az veya çok ücret gelir, kişinin emeğine karşılık. Sonra hediyeymiş, bahşişmiş bunlar ya nasip, ya kısmet. Garantisi yok ki!

Kişi zaten mükemmeliyetçi biriyse; her ne iş yapıyorsa onu elinden gelen en iyi, en düzgün şekilde yapmalıdır. Bir de biz “Aman evladım yuvarlanan taş yosun tutmaz. Girdiğin işte sebat et!” tavsiyeleriyle büyütüldük. İşini iyi, düzgün, titizlikle yapıncada ücreti de aynı şekilde bekliyor insan. Başarılar tesadüfler sonucu elde edilmiyor ki! İnsan muvaffak olduğu işin, doğal olarak manevî hazzı yanısıra maddi bir getirisi olmasını da bekliyor…

Bankacılık yıllarımın son döneminde gözlemlediğim çarpıcı bir örnekte şuydu; işe yeni giren biri, hiç zor angarya işlerle uğraşmak istemezdi. Dahası, kısa bir süre sonra huysuzlanmaya başlayıp “Üff sıkıldım bana ne zaman terfi yazılacak? Bu maaş hep böyle mi kalacak?” gibi zam arayışları, ilerleme talepleri oluyordu. Halbuki ortada sergilenen herhangi bir başarı, öğrenme azmi, çalışma gayreti falan yoktu! Kuru kuruya… Sadece amirlere yaltaklanarak, veya işe girmeye vesile olan torpilden alınan cür’et ve cesaretle.
 

İş yaşantımın ilk yıllarında, eskilerin yeni giren birine yüklenmelerini, zor zahmetli işleri önüne koymalarını ne kadar yadırgadıysam son yıllarında tam tersine dönüşen bu hali de aynı derecede yadırgamışımdır. Ya ezmek ya da ezilmek! İkisi de kabul edilesi bir durum değil…

Ayrılalı bir buçuk seneden fazla bir zaman geçmesine rağmen, hala radyo programı döneminden ödenmeyen paraların tahsili için uğraşıyorum. Bana “Kimse para almıyor sen neden huysuzlanıyorsun?” diye şaşkınlık ifade eden cümleler kuruyorlardı. Millet enayiyse, hakkını aramayı bilmiyorsa, işinden olmaktan korkup sürekli taviz veriyorsa bunları hak ediyor demektir! Açıkçası zorlaya zorlaya, kopara kopara alarak bir tek son 1,5 aylık ücretim takılı kaldı!

Genelde çalışanların; içerde en aşağı 3 aylık, 5 aylık ödenmemiş ücretleri vardı. Haftadan haftaya çıkan gıdım gıdım avanslarla, limiti sonuna kadar dayanmış kredi kartlarıyla ömür tüketiyor insanlar. Böyle olunca da herkes sinirli, hırçın. Adeta barut gibi. Patlamak için bahane arıyor. Oflaya puflaya işe gidip geliyor.

Sözleşme yenileme aşamasında patronla girdiğim toplantıda “Bildiğim kadarıyla senin paraya ihtiyacın YOK!” dedi bana… Olaya bakınız! Beyzadenin altında Hummer jeep paraya ihtiyacı VAR. Yanındakilerin YOK! Kolay değil tabii, o cenaze arabası ebadındaki sevimsiz şeylere benzin yetiştirmek. Akaryakıt istasyonu ister!

Şimdi ben desem ki; “Evet paraya ihtiyacım YOK, ama hayır kurumlarına katkıda bulunmak, bilhassa çocuk okutmak ve de enerji fazlamı kullanmak amacıyla çalışıyorum.” Anlamazlar.

Anlayamazlar ki… Bunlar, birisi gelip de kakalarını istese; onu dahi “Veremem gübre yapıcam! Bana lazım!” diyecek tipler çünkü…

Emekli olduktan sonra dostlarımın aracı olmasıyla çok kısa bir dönem çalıştığım, evimin yakınındaki antika ve mezat firmasının patronu da; bana defalarca “Emekli maaşın ve evin var. Ayrıca maaşı ne yapacaksın?” demişti. Yani bu ülkede emekli maaşları da ahım şahım dişe dokunur, geçinilir düzeyde olsa… Ayrıca kime ne?.. Hem işe al çalıştır, hem de ödeme yapmamak ve ücreti aşağı çekmek için bin türlü bahane icat et!..

Türkiye’de, tümünde değil ama çoğu işverende yanında çalıştırdığı kişiye ödediği ücrette ‘Göz Kalma’ durumu ve de sonuçta elde ettiği kazançtan ‘Vergi Ödememe’ sorunu VAR. Devlet ise tuhaf uygulamalar içinde. Vergisini ödemeyen veya geç ödeyen hep kârlı çıkıyor! Çünkü sürekli ‘Af’ çıkıyor nedense.

98’den beri girmiş olduğum turizm piyasasında yaşadıklarıma gelince; bankanın en sağlamında ve klâsında çalışmış biri olarak bu sektörde de daima düzgün ve köklü acentelerle çalışmayı tercih ettim. Zaten piyasayı iyi tanıyan eski, tecrübeli rehber arkadaşların tavsiyesi belirli birkaç firmaya yönelikti. Bende o doğrultuda hareket ettim doğal olarak. Zaman zaman giderilebilir küçük aksaklıklar, müşteri kaprisi vb. problemler oldu. Uzun bankacılık yıllarında azılı psikopat ve tam manasıyla ‘klinik vaka’ tiplere aylar yıllar boyu günde en az 8 saat katlanmış biri olarak antrenmanlıydım. Ufak tefek sorunları pek dert etmedim. Tur başladığı an geriye sayımda başlamış demekti nasılsa…

Allah’a isyan etme huyum hiç yoktur ama son üç turum; sanki “Aman ne feci, bundan kötüsü olamaz!” demişimde büyük konuşmuşum gibi her seyahat bir diğerinden daha beter geçti. İlkinde Tunus’a gelen guruptaki 7 bayan avukattan 3 tanesinin nerdeyse üstlerinde bir cüppeleri eksikti! Öyle huysuz, hırçındılar ve olumsuz bir ruh hali içindeydiler ki diğer meslektaşları sonunda “Şiyma Hanım lütfen dert etmeyin, bunlar bizim camiada da bu halleriyle tanınan bilinen tipler” dediler. Tabi bu sözler her ne kadar teselli mahiyeti taşısa da katlanması pek de öyle kolay olmadı.

Hele önce 18-26 Haziran hemen ardından 1-9 Temmuz tarihlerinde yaptığım Paris-Roma-Barselona turlarında; 40 kusur yıldır hizmet veren ve güven kazanmış bir firmanın nasıl rotasını değiştirdiğini, çalışanına; -maddi/manevi yalnız bırakıp- nasıl kazık atabildiğini maalesef deneyimlemek zorunda kaldım.

İlk 9 günlük turdan gurubun tuhaf tutumları, sigaraya aşırı düşkünlükleri ve ‘içme yasağı’ yüzünden zaman zaman krize giren hırçınlaşan tavırları ve sürekli bir yerlerde bir şeyler unutup bana arattırmaları yüzünden hayli yorgun ve perişan döndüm. Tur dönüşü rapor vermeye gittiğimde ise ofiste herkesin yüzünden düşen bin parçaydı. Satılma söylentileri, bir tatsızlık, keyifsizlik “İş hayatıdır inişler, çıkışlar olabilir” diye düşündüm. Memlekette kimin ayağı sağlam yere basıyor ki? Bataklıkta yaşam savaşı veriyoruz sanki…

Henüz dört gün geçmişti ve ben daha kendime gelememiştim ki; genel müdür cebimden arayıp “Sizin Schengen vizeniz vardı. Aynı turu tersten yapar mısınız? Yani Barselona, Roma, Paris şeklinde bu defa” dedi. Böyle söylenince kulağa ne hoş geliyor değil mi?.. Çünkü gidilecek yerler normalde birbirinden güzel hoş ve keyifli.

Neyse, kısa bir tereddütten sonra ilk defa genel müdür bizzat arayıp tur teklif ettiğinden; zor günler geçirdiklerini de nazarı dikkate alarak “Ben daha tam dinlenemedim, ama peki” dedim.

Yetkili beni aradığında akşam üzeriydi “Hemen gelin dosyanızı alın. Gece tur başlıyor” dedi. Son zamanlarda hayli geç haber verdikleri olmuştu ama bu defa ki artık resmen bir rekordu!.. Gayet dolu olan o günkü programımı nasıl tamamladım, bavula neler koydum o telâşede hiç bilemiyorum…

İlke olarak kimseyi bugüne kadar zor gününde yalnız bırakmadım. Batan gemiyi terk eden fare olmadım! Bu defa da olmayacaktım…

Normalde tur liderininin eline önceden tur dosyası verilir. Sorduğumda “Bilgisayarda sistem çöktüğünden hazırlanamadı” yanıtını aldım. Netice olarak, yalnızca elime verilmiş olan uçak biletleri ve evde hali hazırda duran -serde bankacılık var ya, atmamıştım- evvelki turun dosyasıyla alana gittim. Gurup 13 kişiden ibaretti. Gece 03.30 ta buluştuk sabaha karşı 05.30’ta uçuş başladı. Alitalia direk uçmuyor… Birkaç saat Milano havaalanında bekleyip tekrar uçup Barselona’ya varmamız öğleden sonrayı buldu. Karşılandık, 3-4 saat süren panoramik turumuzu yaptık yorgun perişan akşam otele kapağı attık.

Herkes anahtarları alıp, anında odalara dağıldı. Bende odama yerleşip, ertesi güne enerji toplamak için duş almış henüz yatmıştım ki otelin müdürü aradı. “Derhal görüşmemiz lazım. Lütfen geliniz” diye. “Çok yorgunum, uyumam lazım. Lütfen yarın görüşelim” dememe karşın “En geç 2 saat içinde karşımda olun” dedi ve kapattı.

Çaresiz kalkıp aşağı indiğimde müdür; “Otel parasını ödeyin! Ödenmedi” dedi. Bu hiç alışkın olmadığım bir durumdu. Tamamen firma ile muhabirin halletmesi gereken konulardı çünkü bunlar. “Lütfen muhabiri arayın, o halleder” dedim. Arandığında muhabir “Bana borçları var ödemem!” diye bir bağırdı oturduğum yerden rahatlıkla duydum. Bu defa ben cepten bana turu veren ‘Sayın genel müdürü’ aradım. “Şu aralar nakit sıkıntımız var. Siz ödeyin, fatura alın biz size dönüşte öderiz” dedi.

Uzun süren iki uçuş ve aralardaki beklemeler esnasında sohbet edilmiş ve gurubun hemen tümünün gidilecek yerlere ilk kez yolculuk yaptığını ayrıca; bir çiftin yeni evlenip Konya’dan 10 saat süren otobüs yolculuğu ile, bir başka çiftin 40 yıl boyunca para biriktirmek suretiyle bu tura Kıbrıs’tan katıldıklarını öğrenmiştim.

Bir an için otelden kapı önüne konduğumuzu hayal edip bu düşünceyi derhal kovdum zihnimden. Tur 9 gündü ve daha ilk günden böyle bir rezaletle gölgelenmemeliydi. Uluslararası geçerli ve yüksek limitli 3 kredi kartımdan birisi yanımdaydı. Genel müdürde nasılsa ‘garanti’ vermişti. Kısacası 1.147.16 Euro'yu ödedim.

Bunu yaparken de “Bir aksaklıktır oldu, artık turun diğer ayaklarında akıllarını başlarına toplar ve her şeyi hallederler” diye düşündüm.

Meğerse bu daha sonra kabusa dönüşecek gezimizdeki olumsuzluklar zincirinin ilk  halkasıymış! Ödeme sonrası, otelin fatura tanzimi için istediği bilgilerin temini için bile 6-7 kez telefon açmak zorunda kaldım.

Guruptakiler kişi başı 1.040’ar Euro ödeme yapmıştı. Çoğundan da para peşin olarak alınmıştı ve tur ücretini ödemiş olmanın rahatlığıyla yanlarında gayet sınırlı nakitleri vardı. Hatta çoğu “Bu tur başka firmalarda daha ucuza vardı, ama biz sizin firmanızı tercih ettik. İsim yapmış büyük firma, aman biraz fazla ödeyelim de yeter ki başımız dinç olsun dedik” dediklerinde ben daha da üzülüp eziliyordum.

Hep seyahatlerin, her defasında başlı başına bir macera olduğunu ve insanların kader birliği ettiklerini düşünmüşümdür. Böylesini de yaşamak varmış!..

Tur bir öncekinin aynıydı ama Roma’da geçen seferkinden farklı bir otel adı yazılıydı. Kendi çabalarımızla zar zor gittiğimiz Barselona havaalanından Roma’ya vardığımızda bizi almaya gelen falan olmadı! Turizm bürosundan elimizde sadece adı yazılı olan otelin adres ve telefonunu temin edip aradık. “Rezervasyonunuz var. Ödemeniz yapıldı” dedi bozuk İngilizceli kişi. Bu durumda ulaşım ayarlamak gerekiyordu. Genelde havaalanları şehirden oldukça uzakta dolayısıyla ulaşım zor ve pahalı. Neyse iki minibüs ayarlayıp otele kapağı attık! Muhabirden yine hizmet almamız söz konusu olmadığından ben yürüyerek şehri tanıtan bir tur yaptırdım ve grupça hep beraber yemek yedik.

Herkesin morali bozuk. Bana sürekli “Paris’te ne olacak? Geri mi dönsek acaba?” demeye başlayanlar oldu. “Bakın, elimizdeki tek sağlam şey uçak biletleri. Seyahat sezonu nedeniyle gördünüz bütün uçaklar dolu. 14 kişi birden, başka uçuşta mümkün değil yer bulmamız. Ayrıca çoğunuz gittiğimiz yerleri evvelce görmemişsiniz. Hazır yola çıkmış, binlerce kilometre yol katetmişken bu turu tamamlayım” dedim.

Bu sözler ve benim ‘Koç Burcu’ olmamdan kaynaklanan lider tavrım guruba güç verdi. Fakat insanlar Paris’teki otelden ve transferden haliyle emin olmak istediler. Sürekli ‘Sayın genel müdüre’ telefon açıyorum… Ya hiç açmıyor telefonu ya da kazara açarsa kaçamak cevaplar veriyor. Telefon çalarken kapanıyor, meşgule dönüyor. Allah’ım nedir bu kabus? Roma’da mıyım koma da mı? Belli değil!..

Kendimi Colleseum’da arslanlara parçalattırılan ilk Hristiyanlar gibi hissediyorum… Gurubun önüne beni atıp, öylece kaderimle başbaşa ve yapayalnız bırakmalarının kabusunu yaşıyorum.

Elimde bulunan geçen seferki tur dosyasındaki telefonlardan aramalarım neticesinde Paris’te ne otel ne de ulaşım için hiç bir organizasyon yapılmadığı dolayısıyla hizmet alamayacağımız kesinleşiyor! Firmanın adını duyan “Bana bir yığın borçları var” diye bas bas bağırıyor. Ben o panikle, Paris’teki Ermeni dostlarımı arıyor ve ağzımda “Yarın oraya geliyorum. Durum böyle böyle. Sizlerde kalacağım” şeklinde bir şeyler geveleyip kapatıyorum.

Sonradan öğreniyorum ki o panik halim onları öyle endişelendirmiş ki bütün aile alarma geçmiş hatta dönüş uçak biletimde yok zannedip bilet bile ayarlamışlar! Bu kadar olumsuzluk içinde yaptıkları ne kadar hoş. Ne duygulandırıcı bir durum… Allah hepsinden razı olsun.

Paris’te tesadüfen bulduğumuz bir Hintli ulaşım firması aracılığıyla şehre inip, uygun fiyattan iki yıldızlı bir otel bulup gurubu yerleştirdim. Yine yürüyerek biraz şehri tanıttım. Ellerine birer plân verip üzerinde önemli olan ve mutlaka görülmesi gereken yerleri işaretleyip arkadaşlarıma kapağı attım. Turun başından beri ilk defa o gece deliksiz bir uyku uyudum.

Her yerde ahlâk öyle bozulmuş, insanlık öyle iflâs etmiş ki; dostlarım “Üzülme kızım. En önemlisi can sağlığı. Fransa’da da oldukça sık tur firmaları dolandırıcılık yapıyor” dediler.

Zaten gittiğimiz her şehirde sürekli uyarı alıyoruz “Hırsızlara, yankesicilere dikkat edin! Kaldırım kenarından yürümeyin, motosikletli kapkaççılar var! Ulaşım araçlarında kapı kenarında ve dalgın durmayın.” Sürekli bir şüphe ve teyakkuz hali. İnsana paranoya geliyor…

Avrupa Birliği sonrası yaşanılan ve o ülkelerde hiç alışkın olunmayan %40’a varan hayat pahalılığı herkesin öyle tadını kaçırmış ki; o neşeli sokaklarda şarkılar söyleyip gezen İtalyanlar ‘Dut yemiş bülbül gibi.’ Aynı şekilde Barselona’da olsun Paris’te olsun işe gidip gelenler robot gibi. Tebessüm eden yok! Tıpkı İstanbul’da yaşayan çoğunluğun geçim derdi iş güç derken şehrin ne sanatsal, ne doğal güzelliklerini göremez; konser, festival, sergi gibi hoşluklardan etkinliklerden bi-haber vaziyette oldukları gibi.

Dönüşte yine direk uçmuyoruz. Milano Havaalanında İstanbul uçağı için 7-8 saat süren bekleyişte bütün gurup zabıt tutuyoruz. Onlar bana, ben onlara yaşadıklarımızı tasdik ve şahadet için. Allah'tan iyi niyetimi ve çabalarımı hatta maddi olarak yaptığım masrafları pek bir yararı olamasa da görüp takdir edip beni sürekli teselli ve teskin ettiler.

Yüreğimin şişi biraz olsun insin diye annemi ve ablamı arayıp olan biteni hemen hergün gibi onlara da ilettim. Ablam “Bir şey söylemene gerek yok. Televizyonlar firmanın yaptıklarını avaz avaz veriyor. Ofise su getirene, kapının önünde simit satana bile bir dolu borç takmışlar. Para ödeyip de bir yere gidemeyenler şirketin önünde veryansın ediyor!” dedi.

Atatürk Havalimanı’na vardığımızda insanlar bana tek tek teşekkür edip elimi sıktılar. Hatta sarılıp öptüler. Helâllik istediler. “Başka firmaya geçerseniz lütfen haberimiz olsun. Sizinle tekrar seyahat etmek isteriz” dediler.

Hayatımda hiç kimseyi yolda bırakmadım. Bana maddi manevi çok pahalıya patlayan bu seyahatte de insanlığımdan ödün vermedim çok şükür. Ben kendime yakışanı yaptım.

Ama daha çilem dolmamış. “Siz ödeyin biz dönüşte veririz” diyen kişiyi dört kapı ötedeki bir başka seyahat firmasında yine üst düzey yetkili olarak şahane bir odada işe başlamış vaziyette buldum!..

Bir yandan gayet yüzsüz ve pişkin bir şekilde “Bende mağdurum! Ne yapalım firma battı, yapacak bir şey YOK!” derken diğer taraftan eski ofisin penceresine konulan iki dosya kağıdı açıklamada “Bilgisayarlardaki sistem değişikliğinden kaynaklanan aksaklıklardan, yeniden yapılanmadan firmanın 43 senedir hizmet veren güçlü ve güvenilir bir müessese olduğundan vs.vs.” bahsediliyor…

Dönüşte görüştüğüm birkaç eski firma mensubu bana; “Sana bu turu bile bile verdiler. Arkandan bakıp “Yazık, bu kız bunu hak etmedi! Ne kadar düzgün çalışır. Her tur dönüşü mum gibi raporunu verir. Keşke bir kenara çekip “Annem hastalandı götüremicem” de demediğimize çok pişmanız” dediler. Olan olmuş artık neye yarar?..

Hiç istemediğim halde yine avukat, mahkeme, savcılığa suç duyurusu vb. tatsız işlerle uğraşmak zorunda kalacağım. Birileri, yanında çalışanların hakkını vermemek, hatta tazminatlarını da ödememek için “Süresiz, ücretsiz izinlisiniz!” diyecek hileli işler yapacak; namusuyla çalışanlar hizmet edenler mağdur olacak…

Radyo ile aradan geçen 1,5 sene zarfında üç kere mahkemem oldu. Sürekli uzatacak yönde yalan yanlış saptırıcı beyanatlar vermek, mahkemeyi sürüncemede bırakmak beni yıldırmak gayreti içindeler. “Bu kişiyi tanımıyoruz. Bize hiçbir emeği geçmemiştir” bile dediler son duruşmada. Elimde koskoca bir albüm dolusu stüdyoda çekilmiş resimler, 375 gün zarfında Pazar günleri yayınlanmış özet yayından kasetlere kaydedilmek suretiyle oluşturulmuş bir arşiv ve şükürler olsun halâ arayıp soran, unutmayan vefalı ve hatta “Bizi şahit yazabilirsin. Mahkemeye çıkarız” diyen dinleyiciler var.

Ömrüm oldukça vereceğim mücadelede şimdi ‘Radyoculuk’un yanına bir de tur liderliğinden yediğim kazık eklendi. Çok üzgünüm ve çok yorgunum ama neticede kimseye yalan söylememiş, kazık atmamış ve dolandırmamış olmanın iç huzurunu yaşıyorum bir taraftan. Zaten guruptakiler eğer azıcık dahi olsa beni bu tezgâhlanan adiliğin içinde görselerdi eminim ki tutumları çok daha farklı olurdu. Artık döverler miydi, söverler miydi orasını bilemiyorum?
 

Bu yaşadıklarım bana çok büyük bir tecrübe oldu. Eskiler boşuna ‘Bir müsibet bin nasihatten evlâdır’ dememiş…

Dönüşte hem başımdan geçenleri anlatıp dertleşmeye hem de hâl hatır sormaya uğradığım benimle aynı sokakta muayenehanesi olan diş hekimi ve üniversitede profesör arkadaşım; aynı ‘Purolu, jipli, havalı tiplerin’ diş tedavisi olmaya gelip sonra binbir bahaneyle ödeme yapmadan nasıl gittiklerini anlattı.

Bugün gelinen noktada toplum iki ayrı uçta toplanmaya doğru hızla gidiyor. Yani çalanlar, çaldıranlar; aldatanlar, aldatılanlar; dolandıranlar, dolandırılanlar… Örnekleri çoğaltmak mümkünde, ben üçüncü bir şık arayışı içindeyim. Bu iki zıt kutuptan oluşan seçenekler bana kesinlikle uymuyor çünkü. Yok mu bu labirentten bir çıkış? Bir başka olasılık?..

Ağlamakla, üzülmekle, ah vah etmekle bir yere varamayacağımın ayırdında olduğumdan; bu durumla bile dalga geçmeye çalışıp çok seneler evvel duyduğum dondurucu Amerikan esprilerinden birini hatırlıyorum.

Şöyle ki; ‘Bir filin bir Volkswagen’de doğurmasından daha feci ne olabilir?’

‘Hamile kalması!..’

Bu turdan daha fecisi ne olabilir, nasıl olabilire gelince?.. Onu düşünmek dahi is-te-mi-yo-rum…