derKi'ye Yazar Olabilir miyim?
derKi'mize yazar olmak hususunda sık sık sorulan sorulara bu başlık altında yanıt vermek ve aramıza katılmak isteyen arkadaşlarımız için yol gösteri...
| Tekmeyle Çalışan... |
|
|
|
| Perşembe, 08 Haziran 2006 | ||||
|
Tekmeyle Çalışan Ruhsal Makine Hasan "Sonsuz" Çeliktaş Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır “İnsanoğlu ‘ben kimim, bu dünyada ne yapıyorum’ sorularını en net onsekizli yaşlar civarında sormaya başlar” diye yazıyordu zamanında okuduğum bir ergenlik çağını anlatan kitapta. Benim de bu soru üzerine kafa patlattığım yaşımın onsekiz olması, hayatında hep herkesten farklı biri olmaya çalışmış bir organizma olan bendenizin; kendi ruhsal gelişimini bile kitaplardan okuyabildiğini gördüğünde, büyük bir hayalkırıklığıyla eşliğinde “aslında yokmuş birbirimizden farkımız” noktasına gelmesine neden olmuştu. Onsekizime girdiğimde üniversiteye başlamıştım ve o ana kadar hiç çıkmadığım Mersin’den ve aile hayatımdan, bambaşka bir dünya olan Ankara’ya gelmiştim. Evden yurda, özel kolejden devlet üniversitesine, sıcaktan soğuğa doğru değişen bir süreç olmuştu bu bende ve haliyle de biraz da çarpmıştı. Tabii bunca sene güvenli bir fanus içinde yaşayan ben, kaco bir akvaryuma girince şaşkınlaşmış ve “dünya amma büyükmüş, peki ben napıyorum burada?” diye sorgulamaya başlamıştım. Ama o zamanlar şunu bilmiyordum ki benim içine girdiğim akvaryum, eski yuvamdan daha geniş bir yer olsa bile, esasında “gerçek dünya” bazında minicik bir akvaryumdu… Sorgulamalarım üniversite birinci sınıf boyunca devam etti. Özellikle de kendi ruhsal varlığıma dair sorgulayışlardı bunlar ve elimde de sadece ailemden ve çevremden öğrendiğim sosyal ve dinsel yanıtlar mevcuttu. Fakat içimden bir ses, daha fazlasının olduğunu ve onların peşinde koşmamı söylüyordu. Ama benim o dönemki tercihim, daha çok hatun peşinde koşmaktan yana olmuştu ve zaten aradığım yanıtları bulmamda da sağolsunlar, onların katkıları çok oldu. Üniversite 1. sınıftayken, en yakın arkadaşım olan İpek’ten çok hoşlanmıştım ve o da bana yandan yandan pas atıyordu. Hatta kendisine evlenme bile teklif etmiştim ve o da “neden olmasın” yanıtını vermişti. (İnsan 20’li yaşlarda evlenmeye pek de meraklı oluyor nedense. Ben, 30 yaşında evlendim, şu anda bundan 10 sene önceki Hasan’a mesaj iletme şansım olsa: lan otur oturduğun yere, önünde bir sürü güzel ilişkinin olacağı keyifli bir süreç var, zaten eninde sonunda o istediğin kişi sana gelecek, aha da bak evliyiz artık, derdim.) Sonrada İpek yan çizmeye başlamıştı ve en sonunda da “biraz başkalarıyla çıkalım, sonra evleniriz” yanıtını verince benim dünyam altüst olmuştu. Çok üzülmüştüm ama hayatın bana ne büyük sürprizler hazırladığını bilmiyordum ki… Ayça, İpek’in en yakın arkadaşıydı o zamanlar ve biz onunla tanışmıştık İpek’in bu yanıtından sonra. Birinci gün telefonla görüştük, ikinci gün de… ve üçüncü gün biz artık çıkıyorduk ve Ayça, benim hayatımda çıktığım ilk kişi olmuştu…. Uçuyordum, süperdi, artık bir sevgilim vardı… Sonra arada 21 gün falan geçti ve ani bir şutla Ayça benden ayrıldı. Büyük bir şok vardı bende, ama içimde de üzüntüden öte acayip bir his belirmeye başlamıştı. Sanki sımsıcak bir ışıktı bu ve sonradan fark edecektim ki benim ruhsal makine birilerinden tekme yemeden çalışmıyordu ve ilk yediğim tepikte de bir şeyler açılmaya başlamıştı… Ayça ile konuşmamın olduğu günün gecesinde, pencereden dışarı bakarken içimde bana gülümseyen bir yüz gördüm ve bana şunu sordu: “Yanıtını merak ettiğin sorular vardı ya, hazır mısın yanıtlarını almaya?” Ben de: “Ben zaten tüm yanıtları bilmiyor muyum, yahu?” diye cevapladım. O da bana hin hin gülümsedi ve göz kırptı. İşte o göz kırpmayla başlayan süreç, bana “kendini tanıma yolu” diye adlandıracağım upuzuuuun bir yolun ilk adımıydı ve önümdeki yol daha çooook uzundu. :)
Yorum yaz Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6 |
||||
