Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

Köşe yazımı yazmak için denizden çıkmam gerekti, sinirlendim biraz ama haliyle belli etmemeye çalışıyorum, okuyucuya saygısızlık olmasın. Bu kadar işin gücün arasında yazı yazmak zor oluyor. Bu akşam bütün şehre döner partisi vereceğiz. Döneri ve dönerciyi İstanbul’dan getirttik. Dönerci mi dedim, pardon, hünerli elleriyle döner dünyasının emektarı, üstün insan Abdülkadir Beyefendi diyecektim. O olmasa biz buralarda nasıl o enfes dönerleri yerdik? Neyse yardımcım, yine pardon, hayatımı kolaylaştırma uzmanım, şimdi sırtımı kuruluyor, serinletme uzmanım da bana bir bardak tropikal kokteyl hazırlamış, yavrumu büyütmekten sorumlu kişi, elim ayağım, gözüm dudağım, emeklemekte olan dünyalar tatlısı bebeğime aynı anda yüzme, emekleme, hinduca ve mozambikçe öğretiyor (bir tek o diller kalmıştı, sona bıraktık biraz zor oldukları için). Bu vızıltı da ne, hah eşim, öbür yarım, sevgilim ona doğum gününde sürpriz olarak aldığım ve bu özel, kimsede olmayan günü içinde sevişerek kutladığımız minik uçağıyla çatımıza mı konmakta yoksa? Yine bana neler getirmiş benim sevgilim? Umarım elektronik bir şey değildir, takacak priz kalmadı evde.