derKi'ye Yazar Olabilir miyim?
derKi'mize yazar olmak hususunda sık sık sorulan sorulara bu başlık altında yanıt vermek ve aramıza katılmak isteyen arkadaşlarımız için yol gösteri...
| Ampulleri Kırdık Bugün |
|
|
|
| Pazar, 15 Nisan 2007 | ||||
|
Cuma akşamı günlük ziyaretimizi yaptığımız evinden ayrılırken, seksen yaşını yaşayan annem, ağrılarından dolayı yürüyemeyeceği için çok üzgün olduğunu söylediğinde “ üzülme biz senin için de yürürüz” dedim. Ama o “gitmeden önce bayrağımı balkona as” diyerek bana bir kere daha görevimi hatırlattı. Özenle bayrağını balkona asarken de başımda bekledi. Genç kızlığının ilk Cumhuriyet balosunu Atatürk’le yaşamış olan bir kadın, bu gün Cumhuriyet için yürüyemediğinden gözyaşı döktü televizyonun başında ve onun gibi niceleri hakim olamadılar gözyaşlarına. 14. Nisan. 2007 sabahı küçük bir ekip olarak Anıtkabir yakınlarında indik taksiden ve kararlaştırılan saatte Tandoğan meydanında olmak üzere yürümeye başladık elimizde bayraklarımızla. Daha yolun başında insan selinin içine karıştık. İnsana gurur veren bir kalabalık vardı ilk başlarda. Ama adımlar ve saatler ilerledikçe gururu aştı duygularımız. Yüz binlerce insan, “TÜRKİYE LAİKTİR LAİK KALACAK” diye haykırmak zorunda bırakılmanın burukluğu içinde, azimle yürüdü ATA’ya bu gün. Ama biz gençliğini meydanlarda geçiren bir kuşak olduğumuzdan içimizde gençlik günlerimizden kalan muzip duygularımızla en çok “AMPUL TAYYİP” sloganını sevdik. Bir de “daha at üzerinde duramıyorsun, nasıl duracaksın Çankaya’da” yazan pankartı. Yarım asırlık ömrümde yaşadığım en muhteşem ve bir daha da yaşamak istemeyeceğim en hüzünlü mitingdi bu. Türkiye’nin hemen her şehrinden gelmiş olan insanlar, sanatçılar, gazeteciler, milletvekilleri, rektörler, öğretim üyeleri bu gün aynı statüde yürüdü omuz omuza bir bütünlük içinde. Ve omuz omuza haykırdı tüm dünyaya “MUSTAFA KEMAL’İN ÇOCUKLARIYIZ BİZ” diye. En küçükten en büyüğe, birbirine saygılı neşeyle yürüyen gençler, şık hanımlar ve takım elbiseli beyler bir bayram havası yansıtıyordu Anıtkabir’de. Etrafımıza baktığımızda gerçekten Cumhuriyet çocuklarını gördük bu gün bir arada. Hasret kalmış olduğumuzu anladık bu görüntüye yüreğimiz burularak. Ankara’da bu gün Anıtkabir dışında yaşam durdu saatlerce, sokaklar boş kaldı, arabalar geçmedi caddelerden. Anıtkabir’le Tandoğan meydanı arasında kilometrelerce uzunlukta bir bayrak binlerce kişi tarafından bıkmadan usanmadan taşındı bu gün. Atatürk’ün mozolesinin önünden defalarca başka başka insanların kollarında geçti o bayrak. Bu gün bu ülkede söylenildiği gibi Silahlı Kuvvetlerin değil de, halkın önemli bir darbe yapabileceğini gösterdi dünyaya omuz omuza o kalabalık. Sadece içine bir türlü sindiremediği hükümete karşı değil, tüm dünyaya kanıtladı Türk halkının inandığı değerlere nasıl sahip çıkabileceğini milyonu aşkın insan. Bu gün ülkem için, on yedi yaşındaki kızım için, Annem için, Babam için, Türk halkı için, Cumhuriyet için, önümüzü göremediğimiz günlerimiz için, bebeklerimiz için, inançlarım için ve özgürlüğüm için yürüdüm. Gerekirse günlerce de yürürüm. Tüm yorgunluğum içimdeki ümidi canlandırmak için misliyle değdi bu gün. Tatlı tatlı sızlıyor şimdi bacaklarım, ama sahte beyazlığın ampulleri teker teker kırıldı ANITKABİR’ DE. Yeniden gerçek aydınlığın yollarını arşınladık bu gün. Bundan sonrası laf-ı güzaf. Gülüm Omay
Yorum yaz Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6 |
||||
