Görkemli "Dönüşüm" Başlıyor!
Olimpos Sırlar Okulu'ndan "Çemberde Nokta Olmak - IV", 6-9 Aralık tarihlerinde Olimpos'ta... Ayrıntılar için tıklayın.
| Ağlamayı Unutmak |
|
|
|
| Pazartesi, 29 Ekim 2007 | ||||
|
Okan Can Yantır'dan bir trafik trajedisi yazısı. Ağlamayı unutanlara... Çocukken en büyük zevkimdi arabayla yolculuk etmek. Küçücük dünyamın bileşenleriyle anlam veremediğim bir zevki vardı arka koltuğa oturmanın. Garip bir güven hissi gelirdi arabaya bindiğim zaman; gideceğimiz yere, kalacağımız zamana bizim karar verdiğimiz bir kutsal yolculuk başlardı her defasında. Tek korkum vardı; o da uçsuz bucaksız yollarda benzinsiz kalmak. Dışarısı korkutucuydu, çünkü ayağımızı yerden kesen bu metal kutu gibi değildi; bu yüzden her defasında ibre benim korku sınırlarımı zorlayacak seviyeye inince huysuzluğum başlardı. Dikkatim yoldan, yol kenarında akaryakıt istasyonlarının uzaklıklarını gösteren tabelalara kaymaya başlardı. Ve rahatsızlığım benzin istasyonuna girene kadar da sonlanmazdı. O kadar çok severdim arabayla yolculuk etmeyi, bir o kadar da korkardım olabileceklerden… Fındık toplamaya giden tarım işçilerinin içinde bulunduğu aracın kaza yaptığı haberini okuyunca aklıma ilk gelen çocukluğum oldu. Günlük 7 YTL kazanmak için yollara dökülen masum çocukların asfalta serilmiş cansız bedenleri… Kim bilir ne heyecanla binmişlerdi o kamyona. Çocukluk işte, motorlu olan her şeye ilgi duyduğunuz zamanlar. Kavurucu güneşin altında saatlerce çalışmanın, hem de bir “hamburger menü” parasına ter dökmenin belki de tek kabul edilebilir yanıydı kamyonla yapılan yolculuk. Belki benim gibi etrafı seyredip hayaller kuramadılar, zira hayallerini kamyonun kasaları sınırlamıştı. Sadece arkalarını görebildiler; o da kamyonun açık olan arka kapağından. Onlar için fark etmezdi zaten, hayatlarında hiç önlerini görememişlerdi ki… Aniden yakaladı ölüm onları, korku bile duyamadılar. Ben uçsuz bucaksız yollarda benzinsiz kalmaktan korkardım, onların korku duyacak vakitleri bile olmadı. Keşke benzinsiz kalsalardı, mezarları olacak kamyon kasasından inip uçsuz bucaksız tarlalarda koşturabilselerdi. Benim yalnızlık zannedip korktuğum bu durumdan, kısacık hayatlarının en büyük mutluluklarını çıkarabilselerdi… Ama olmadı, nice umutlarla bindikleri araçtan kendi istekleri ile inemediler. Kimi yollara savruldu, kiminin bedeni demir yığınları arasından çıkartıldı. Ve bu trajedi gazetelerimizde, haber bültenlerimizde güç bela ikinci haber olabildi. Demir yığınları arasında yok olan çocukların hayallerini rakamlarla ifade etmeye çalıştık. Kimin yüzde kaç hatalı olduğunu sorguladık; o insanları günlük 7 YTL’ye tarlalarda çalışmak durumunda bırakan bu memleketin ayıbını ağzımıza alamadan. Suçu şoförün dikkatsizliğine bağladık itinayla; o insanların ekmek kavgalarına kayıtsızlığımızı unutarak. Biz bu çocukların trajedisine ağlayamadık bile, en insani tepkimizi ortaya koyamadık. Toplumsal ayıbımızı gözyaşlarımızla temizleme şansımız vardı, o şansı da kullanamadık. Şimdi merak ediyorum biz bu insanlık ayıbına kaç şiir, kaç ağıt, kaç roman yazacağız? Bir millet demir yığınları arasında yitip giden küçücük çocuklarına ağlamaz da neye ağlar? Bir milletin dizlerini dövmesi için daha nasıl bir trajedi gerekir? Belki gündemimiz yoğundu da ıskaladık. Hele şu cumhurbaşkanlığı seçimi, yazlık magazin dönemi bir geçsin… Artık arabaya binen çocukların tek korkusu yolda benzinsiz kalmak olsun… Müsaadenizle Okan Can Yantır
Yorum yaz Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6 |
||||
