derki.com

Seven’den yalnızlığa dair... “Gerçekten yalnız mıyız, yoksa öyle mi hissediyoruz aslında?”yı unutmadan okuyun.

“Yalnızlığım, yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin.” demiş ya şair Mehmet Teoman; ne de güzel söylemiş…

Bu harikulade sözlerin müzikle süslenmiş halini birçok kişiden dinledim ama bestecisi Vedat Sakman Ustamdan sevdim ve şimdilerde de HEPSİ grubu arkadaşlarımın yeni albümünden, özellikle de Sevgili Gülçin’in o güçlü yorumundan dinlemeyi çok seviyorum…

Haydi, hep birlikte bir kez daha dile getirelim insanı kendi içinde yolculuğa sürükleyen bu özlü sözleri:

“Yeni tanıştık belki de ama kim bilir belki de hep vardın,
Eşlik ediyordun sessiz ve sinsice belki de
Şimdi şimdi anlıyorum kurnazca ayırdın beni belki de
Lime lime savurdun sevdiklerimi belki de

Yalnızlığım, yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin
Yalnızlığım, kanımsın canımsın sen benim çaresizliğimsin
Yalnızlığım, bugünüm yarınım sen benim hüzünlerimsin
Yalnızlığım, tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin

Senin olmamı istedin ama belki de bir aşık gibi
İnatla bunca zaman kendine sakladın belki de
Bir tohum gibi serpildin filizlendin ben oldun belki de
Yatağımı bile paylaşabilmek için benimle”

Ben çok etkileniyorum bu sözleri her dinleyişimde, okuyuşumda.

Nedir bu yalnızlık? Yalın olma hali mi?

Yoksa insanın kimsesi olmaması mı?

İlk seçenekse cevap, insan yalınlığı, yani kendi başına olmayı neden sevmesin?

Kendiyle olmayı, yani kendini sevemeyen biri başkalarını nasıl ve ne kadar sevebilir ki?

Bence cevabın sorun yaratan kısmı ikinci şıkta saklı…

O zaman da nasıl oluyor da etrafta yüzlerce, binlerce kişi varken yalnız hissedebiliyor insan diye sormak geliyor içimden… E kova burcu insanı olunca da soruyorum haliyle ve cevaplar aramaya koyuluyorum yeniden.

Siz de merak ettiyseniz, haydi buyurun birlikte irdeleyelim mevzuyu.

Göster 1 1 Yorum