Sene 1966...

Gelibolu’nun Koruköy’ündeyiz...

Ekmeğimiz Ayşe teyzenin bahçesindeki kümbet fırından...

Okula doğru yürürken ona uğrarız, hemen en tazesinden daha fırından yeni çıkmış en sıcak somundan parçalar koparıp bize verir yolda kemirelim diye...

Yola devam ederiz.

Otlayan koyun sürüleri ve onları güden çobanlarının yanından geçeriz. En büyük korkumuz çoban köpekleri  çünkü arada sırada üstümüze saldırırlar hiç birşey yokken ve çobanlar bizi kurtarır her seferinde ama bu korkuyu hep yaşarız.

Biraz daha ilerde bir çeşme var, orada biraz nefeslenir ve birkaç yudum su içeriz, yalaktaki ineklerle beraber...

Sonra yola devam ederiz Mandalar, malaklar yayılmış yatarlar... Dokunmazsan yerinden kıpırdamazlar, bir de dokunursan, korumacıdırlar, tehlike anında birlik olur tehlikenin üstüne hep beraber giderler.

O arada sütçü yaşar evlere süt vermeye diye yanımızdan selam vererek geçer gider, her seferinde de “bir bardak süt içer misiniz?” diye sorar.

Artık köy merkezine geldik sayılır.

Girer girmez köye, uzaktan Atatürk’ümün  heykeli gözükür, tam onun karşısında okulumun bahçesi ve bahçenin gerisinde okul binası var.

Okul binası dediysek iki göz oda, bir sofa...

Odaların birinde biz, diğerinde müdür oturur.

Sınıflar mı? Ayrı ayrı yok ki... Hepsi bir arada 1-2-3-4-5 sınıfdakiler aynı sınıfta ayrı ayrı sıralarda oturur, hepsi  o...

Öğretmenler mi ?.. O da müdür , hepsi hepsi bir kişi...

Sıfıra sıfır, elde var sıfır Mehmet Efendi  derlerdi  ona...

Girer otururuz bize ayrılmış ikinci sınıf sıralarına...

Müdür öğretmen Mehmet Efendi gelir.

Ayağa kalkarız.

1-2-3’ler dışarı çıksınlar, odamdan çapa, kürek, sulama kovası alsınlar, bahçede çalışsınlar.

Koca bir sene boyunca biz hep çıkarız “bahçivanlık” dersine...

Neyse ki  bir sene önce Erzurum’da çat pat okuma yazmayı öğrenmişiz.

Sonra üçüncü sınıfta geliriz İstanbul’a...

İstanbul’daki  öğretmenim sorar anneme...

Siz nereden geldiniz?

Sene 2007...

Bunca sene geçti herşey yine aynı (mı?)...

İstanbul’un göbeğindeyiz.

Yollar aynı yollar...

Hergün gideriz işe, güce...

Koyunlar aynı koyunlar, yayılmışlar caddenin her yanına geçeriz yanlarından...

Köpekler daha bir çoğalmış, çeşit, çeşit... Artık sadece koyunları uyandırmaya, götürmeye çalışanlara değil, önüne gelene saldırıyorlar.  Çobanlar ise oralı bile olmuyor.

Yolda ekmek , mekmek veren yok. Ekmek şimdilerde aslanın ağzında...

Su içecek yalak bile yok çünkü hepsi şişelerde...

Malaklar büyüsün, mandalar çoğalsın diye bakar olduk, birlik beraberlik adına...

Şehirde Atatürk heykelleri bir bir kalkıyor, hatta kitaplardan bile...

Kitapların anasından bile...

Okullar mı? Onlarda aynı terane... Devleti, özeli, güzeli... Bütün okullar, bütün binalar kocaman kocaman... Bütün sınıflar ayrı ayrı... Ama öğretim aynı... Sıfıra sıfır, elde var sıfır, çık bahçeyi sula...

Öyle istiyor büyük ağabey...

Şimdi soracağız biz de aynı soruyu da, kime?

Neyse yine de soralım şöyle bir ortaya...

Siz nereden geldiniz?

Göster 1 1 Yorum