“Karanlığın en yoğun zamanı, şafağın öncesidir.”

Ruhsal şifalanma sürecinde, sorunun çözülmesi için tek bir yol vardır: İstediğiniz kadar meditasyon yapın, tütsüler koklayın, otlar için, şarkılar söyleyin, bunların çözümleri geçicidir; asli çözüm soruna neden olan kaynakla yüzleşmektir. Bu kaynağın gözlerinin içine, canınızı ne kadar acıtırsa acıtsın, bakabilmektir. Ancak o zaman kaynağın etkisi hafifler ve sorununuz çözüme kavuşabilir. Fakat diğer her türlü reddetme, görmezden gelme ve bastırma yolu, aslında sizin yüzleşmeden kaçışınızdır ve ne kadar kaçarsanız o kadar büyüyecektir sorun.

İşte dünyamız ve ülkemizin şu dönemde yaşadıkları da, yüzyıllardır beraberimizde getirdiklerimizin sonucu. Sahiplenmeler, maddi gücün peşinde koşmalar, kişisel hırslar ve ihtiraslar, korkular, bastırışlar, reddedişler, açlıklar ve tüm bunların sonucunda da ortaya çıkan karmakarışık dünyamız ve ülkemiz. Karanlığın en yoğun halini yaşıyoruz gezegen ahalisi olarak. Siyaseti, gündemi bir yana bırakın, yerküremizi mahvettiğimiz için gezegenimizi kaybetmek üzereyiz, bir elli seneyi çıkartabileceğimiz meçhul, kendi kıyametimizi son hızla kendimiz yaratıyoruz. Öte taraftan karanlık, gezegene pençelerini geçirmiş, emiyor da emiyor... Bir grup insan, dünyada sınırsız gücü elde etmek uğruna, her türlü karanlık oyunu oynuyor, politikaları belirliyor, savaşlar çıkartıyor, ülkelerin kaderini yönlendiriyor ve insanlığı yokoluşuna doğru sürüklüyor. Bu insanlar, çıkarları uğruna ülkemize de el atmış vaziyetteler ve ülke halkını "böl-yönet" stratejisine uygun politikalarla, bir güzel ayrıştırıyor ve birbirleriyle kapıştırıyorlar.

Aslında daha fazla anlatmaya da gerek yok, dünyanın ve ülkemizin ne halde olduğunu hepimiz görüyoruz, ama tam anlamıyla ne yapacağımızı da bilemiyoruz. Bu noktada ben kendi önerilerimi sunmak istiyorum sizlere.

Duvarımda yıllardır asılı duran ve birçok kişide de asılı durduğuna inandığım bir metin var, başlığı "Eski Bir Tapınak Yazıtı". Bu metin şu cümlelerle başlıyor: "Gürültü patırtının ortasında sükunetle dolaş, sessizliğin ortasında huzur bulunduğunu unutma." Benim bu insanın midesini bulandıracak derecede baş döndürücü hızla yaşanan olaylar karşısında tutunduğum yegane motiv bu cümlede saklı. Maalesef buna uyabilmek zor olsa ve insan kendini esen sert rüzgarlara kaptırıp, ruh halini alt üst etmeyi kolaylıkla başarabilse de, o en zor zamanlarda bile bu kelimeleri hatırlayıp sakinleşmeye çalışıyorum. Etrafımız gürültü patırtının ötesinde yıkılıyor resmen, ama dış dünyanın içsel dünyamızı etkilemesine izin verdiğimizde de, bir canavarın ağzında bir o yana bir bu yana savrulmaktan beter hale geliyorsunuz. Zaten dışın içi değil de, için dışı etkilemeye başladığı noktada şafağın sökmeye başladığını göreceksiniz. Ama bir yandan da şunu eklemek lazım, şu anda yaşadıklarımız da içimizin dışarı yansıması değil mi? Evet, aynen öyle. Düşündüklerimiz, inandıklarımız, yaptıklarımız... bunların hiçbirisi boşa gitmez, hepsi bütün halinde insanlığın ortak bilincini oluşturur ve bu bilinç de aynen bizlerden geriye, aynen dünyaya yansır. Yani karşılıklı bir etkileşim söz konusudur.

Göster 2 2 Yorum