Yazıyı bu başlıkla betimlememin inanınki parayla pulla hiç alâkası yok. Bir müddettir yaşadığımız hastalık sürecinde; uzak yakın akrabalardan, arkadaşlardan, dostlardan gördüğümüz yakın ilgi, destek ve sevgi seli nedeniyle annemin “Kızım sen hayatta çok büyük paralar ve mevkiler kazanmadın ama çok hatır ve dost kazanmışsın” tespitindeki gibi benim için hayatta mühim olan manevi kazanımlar.

23.sayımızda yayınlanan ‘Gezilerden İnsan Manzaraları’ yazımda tur liderliğine başladıktan sonra yurtdışına götürdüğüm guruplarda tanıdığım genelde bende nahoş biçimde iz bırakmış insanlara değindim. Sevgili editörüm Hasan ‘Sonsuz’ Çeliktaş’tan; “İnsan bu yazıyı okuyunca senle seyahat etmekten korkar. Bari gelecek sefere olumlu anılarını da yaz” şeklinde bir yorum geldi. Her ne kadar yazının sonunda genelde gezilere katılanların gayet cici, donanımlı ve kültürlü insanlar olduğunu belirttiysem de; editörüm yazıya ağırlıklı olarak eleştirel bir hava hakim olmasından dolayı haklıydı…

Herkes için durum böyle mi bilemeyeceğim ama, benim hatalardan azami derecede ders almak ve olumsuz deneyimleri unutup da tekrar tekrar yaşamamak adına aşırı titizlenmemin, zihnime nakşetmemin de o yazıya kaynak teşkil etmesinde rolü çok sanırım…

Arkadaş ahbap portföyü çok kabarık biri olarak, genelde yeni kişilere hayatımın kapılarını açmakta hayli seçici davransam da; bazen eski olanların çoktan dolmuş defterini bardağı taşıran son damlayla bir anda dürmek zorunda kalıyorum. Buna mukabil bazen, yeni ama iç sesimin bana olumlu şeyler söylediği kişilere temiz sayfalar açıp kendime ve karşımdaki kişiye bir şans vermeyi tercih ediyorum.

Eskiler “Bir insanı gerçekten tanımak istersen ya yemeğe çık ya seyahate” demişler. Bu çok doğru bir tespit. Karşınızdaki kişi; huylu mu huysuz mu, uyumlu mu uyumsuz mu, cimri mi cömert mi, düzenli mi dağınık mı, sosyal mi asosyal mi?.. gezilerde gayet güzel anlama fırsatını yakalamak mümkün. Söz konusu kişi şayet çok sinsi ve içten pazarlıklı biri değilse tabii…

Neyse daha fazla uzatmadan bu defa seyahatlerde tanıdığım ve hala irtibat halinde olduğum kişileri paylaşmak istiyorum.

Kıbrıslı Baha Ailesi; üç sene evvelki bir Tunus turu gurubunda vardı. Anne, üç yetişkin evlada rağmen adeta genç kız gibi, baba Kıbrıs’taki bir üniversitede profesör idi. -Bu arada sevdiği adamdan çocuk doğuran kadının yıpranmak bir yana annelikle daha da gençleşip güzelleştiğine bayan Baha’nın tipik bir örnek olduğuna değinmeden geçemeyeceğim.- Yetişkin konumdaki çocukları; biri kız diğeri erkek ikiz ve diğer oğulları Mehmet olmak üzere üç tane idi. Gezi boyunca etrafa neşe, espri ve mutluluk saçan bu güzel aile o senenin yılbaşında bir sürpriz yapıp İstanbul’a geldiler. Bize çok yakın olan Swissotel’de kaldılar ve beni arayıp çağırdılar. Bu beklenmedik ziyarete son derece memnun olup koşarak görmeye gittim. Yeni yılın ilk günlerinde bende evime davet edip Portekiz şarabı ve kendi ellerimle yaptığım tiramisudan ikram ettim.

Daha sonra üniversite üstü bir şeyler yapmak için Washington’a giden oğulları Mehmet ile internet ortamında ve MSN’de daima görüştük. Fulbright komisyonundan kazandığı tam bursla, School of International Service, American University, Washington DC'de Uluslararası Barış ve Uzlaşmazlıkların Çözümü konusunda yüksek lisans (masters) eğitimi aldı.
 
Washington DC'den önce, Up with People'ın WorldSmart programına tüm Kıbrıs'tan, Türk ve Rum tarafı dahil, ilk kez katılan kişi oldu. Yine, Up with People'a (www.upwithpeople.org) burslu katıldı. 19 hafta boyunca, dünyanın 18 şehrine, 7 ülkeye ve 3 kıtaya seyahat edip gönüllü yardım çalışmalarında bulundu. Yaşlılar, çevre, bedensel engelliler, yoksulluk, sokak çocukları, vb ilgili projelerde yer aldı. Daha 20’li yaşların başında bu kadar güzel işlerin içinde yeralan ve hayatında harika pencereler açan Mehmet internetten düzenli gönderdiği iletilerle bütün bu aktivitelerden adım adım beni haberdar etti.

Hatta nazik ve duyarlı bu genç insan; derKİ’nin 13.sayısı için hazırladığım ‘Tarih Yazmak İçin Başka Mürekkep Yok Mu?’ yazımın çevirisini derKİ’nin ikinci İngilizce sayısı için dostluk adına bilâücret yaptı.

Geçtiğimiz aylarda bir düğün için gittiğim Ankara’da, doktor olan erkek kardeşinin yanında kalmakta ve Ankara Roof adlı mekânda Lâtin Amerika ülkelerinden aldığı ilginç vurmalı çalgılarla müzik yapmakta olan Mehmet’i Ankara’da yaşayan dinleyicim Filiz ile dinlemeye gittik. Öyle keyifli bir ortam ve kaliteli bir canlı müzik vardı ki; sahneye çıkıp onların yaptığı enfes müziğe bende üç şarkıyla eşlik ettim.

Arkadaşlık ahbaplık etmek için kişilerin hüviyetlerindeki değil kafalarındaki yaşa itibar ettiğim ve de Mehmet’i tanıdığım için çok mutluyum.

Göster 1 1 Yorum