Yine çok sevdiğim bir söz vardır: “Küçük insan kişileri, normal insan olayları, büyük insanlar sistemleri sorgular” (Bu söz birebir böyle değil tabii, ama anlamı bu.) Ben bu sözü duyduğumdan beri çevremdeki insanları gözlüyor ve onların nelerle uğraştıklarını gözlüyorum.  Siz de kendinizde deneyin ve gözleyin. Siz yaşamınızda nelerle uğraşıyorsunuz. Kişilerle mi, olaylarla mı, sistemlerle mi?

“Kamil İnsan”, sorunu kişide görmez, zaten sorun olarak nitelendirilen şeyleri de sorun olarak görmez. Ha çevresine karşı duyarsız mıdır? Bu noktada dünyadan elini eteğini çekmiş, kendi aleminde mutlu mutlu yaşayan kişileri de ben “Kamil İnsan” tanımlamamda değerlendirmiyorum. Çünkü bizler öncelikle dünya gezegeninde yaşayan varlıklarız ve yaşadığımız dünyaya karşı da sorumluluklarımız var. Sorumluluk derken sıkıcı, kasıcı şeyler aklınıza gelmesin. Bu dünyanın daha “İnsan” bir gezegen haline dönmesidir amaç ve hepimiz burada öncelikle “İnsan” olmak, sonra da bu gezegeni “İnsan”laştırmak için buradayız. “Kamil İnsan” da yaşadığı dünyadan sorumluluk duyan ve her gece şu duayı eden bir kişidir: “Tanrım, bana bütün için kullanamayacağım ve bütüne katkıda bulunmama yaramayacak hiçbir aydınlanma, farkındalık veya gücü verme. Ben varlığımı bütüne hizmet için adıyorum.” (Bazılarınızın aklına “peki BEN nerede burada?” diye sorabilir ki bütüne hizmet kavramı çok da kafa karıştırmaya müsait bir konudur. Ama zaten bunu gönlünüzden hissettiğiniz ve yaşamaya başladığınız zaman bir bakıyorsunuz ki siz de kendi hayatınızı, tam da istediğiniz gibi yaşamaya başlıyorsunuz. Çünkü sizin bütüne hizmetinizin yolu, kendinize hizmetinizden geçer ve kendine hizmet de, kendinizi olduğunuz gibi yaşamanızdan…)

Yine “Kamil İnsan”ın en önemli özelliklerinden birisi “aklını kullanma” yetisidir. Zaten nerdeyse tüm kutsal metinlerde bu konunun altı sık sık çizilmiştir ve Kuran-ı Kerim’in de en temel öğütlerindendir bu husus. Ama insanoğlunun da pek hoşnut olmadığı bir konudur da bu aynı zamanda, çünkü aklını kullanmak, sorumluluk almayı da beraberinde getirir ve taşın altına elini koyabilme cesaretini gösterebilen de pek fazla değildir maalesef. Fakat “aklını kullanmak” derken yapılan en önemli yanlış anlamalardan birisi, “aklını kullanma”nın “akılcılık” ile karıştırılmasıdır. “Kamil İnsan”ın bir ayağı maddededir, diğer ayağı manevide ve bu ikisi arasındaki koordinasyonu “aklını kullanma” yetisi ile sağlar. “Akılcılık” da ise ayaklar direk maddinin üzerindedir. Tıpkı yukarda bahsettiğim dünyadan elini eteğini çekmişlerden aslında farkları yoktur. Tek fark birisinde iki ayak da maddedir, diğerinde ise manevi de. “Kamil İnsan”, bedenini bilir, aklını kullanır ve ruhuyla da yaşar. Bir nev’i (olumlu anlamda) her tarakta da bezi vardır diyebiliriz. ;)

Gelelim “Kamil İnsan” kusursuz mudur sorusuna. “Kamil İnsan”, hata yapar mı? Sonuna kadar yapar. Bir kere kişi hata yapmadan “Kamil İnsan” olma yolunda zaten yürüyemez. Hata yapmamanın tek yolu, hiçbir şey yapmamaktır. Eh “oturarak da başarıya ulaşan tek varlık, tavuktur” derler. Siz bir ömrü hata yaparım korkusuyla hiçbir şey yapmadan geçirirseniz, hataların en büyüğünü yaparsınız ve koca bir ömrü boşa harcarsınız. Ama bunun tersi de hep aynı hataları yapıp durmaktır, nasılsa gelişimim için “hata yapmam lazımmış” deyip gidip gidip aynı duvara toslamaya kalkarsanız da yazık edersiniz. “Kamil İnsan” kafasını bol bol çarpmış, ama ikinci kez daha önce çarptığı yerle karşılaştığında, eğilerek geçmeyi öğrenmiş insandır. Bu bağlamda “Kamil İnsan” kafasını çarpmayan değil, eğilerek geçmeyi öğrenmiş insandır demek istiyorum.

Aslında daha değinilebilecek çok yön var ama ben son birkaç cümleyle yazımı tamamlamak istiyorum. Bir yerlerde okuduğum ve aklımda kalan ve beni çok etkileyen bir söz var ki bence “Kamil İnsan” olmanın en temelinde her şeyden öte bu var:

“Eğer dünya zenginleşmemişse, ben zenginim diye düşünme; eğer dünya akıllanmamışsa, ben akıllıyım diye gezinme; (burası da benim eklemem) ve eğer dünya “Kamil” olmamışsa, ben “Kamil” oldum deme.”